- پایگاه اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی
- جهاد دانشگاهی واحد تهران
- سازمان انتشارات جهاد دانشگاهي
- جشنواره پژوهش های تجربی ابوریحان
- جهاد دانشگاهی واحد علوم پزشکی ایران
- جهاد دانشگاهی واحد استان مرکزی
- پژوهشکده گیاهان داروئی جهاد دانشگاهی
- جهاد دانشگاهی واحد کرمانشاه
- پژوهشکده محیط زیست جهاد دانشگاهی
- سازمان همياري اشتغال فارغالتحصيلان دانشگاهها
- مرکز آموزش های الکترونیکی جهاد دانشگاهی
- پژوهشگاه فن آوریهای نوین علوم پزشکی جهاد دانشگاهی - ابن سینا
- پارک علم و فناوری کرمانشاه
- موسسه جهاد دانشگاهی خوزستان
- معاونت آموزشی جهاد دانشگاهی تهران
- اطلاعات علمي جهاد دانشگاهي
- معاونت فرهنگی جهاد دانشگاهی
- جهاد دانشگاهی علامه طباطبایی
- فعاليتهاي ستاد اشتغال جهاد دانشگاهي واحد صنعتي اصفهان
- سایت کنفرانس های جهاد دانشگاهی واحد تهران
- پایگاه اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی
با یاد سه آذر اهورایی : شريعت رضوی، بزرگ نيا و قندچی
67 views
بُعد سوم (آرمان نامه ارد بزرگ) به قلم فرزانه شیدا Farzaneh Sheida
Page
1
posts 1–5 of 5
+1
permalink
>
* فر گرد آرمان * فر گرد آرمان نویسنده : فرزانه شیدابا سلاممن فرزانه شیدا در کتاب بُعد سوم در نظر دارم ایده ها وافکار*ارد بزرگ *این مرد اندیشمند را با اشعارخود تلفیق نموده و کتاب تازه ای را در اختیار علاقمندان ایشانقرار دهمامید این کتاب بمانند *سخنان ماندگار* من بعنوان
یادواره * ارد بزرگ و همنچنین کتاب ذرات طلائی 2/3 من *ف.شیداقادر باشد آنچهدر جستجوی آن هستید یافته در راه زندگی بکارگرفته وموفق باشید.
("بعُد سوم")از *آرمان نامه * کتابی ست همراه با متن واشعاری ازمن تا شایدبدینوسیله توانسته باشم این بزرگمرد تاریخ را بگونه ی خود
ارج نهاده و در کنار نام او این کتاب ماندگار تاریخ را به شکلی دیگر مانا تر کنم شاید که بدینوسیلهدیّن خود را به او وبه هموطنان عزیزخود با ذره ای ناچیزاز نوشتار واشعار خود پرداخته باشم___________________________:بخش یک: فرگرد آرمانمیدانید که زندگی بمانند موجهای دریاست ودرتلاطم این امواج گاه آدمی دچار لغزش ویا ناامیدی واندوه میگردداما آنچه بشر را سرپا نگاه داشته و میداردقدرت امیدی ست که اگر نباشد هرگز انسان قادر به ادامه زندگی نیستحتی ناامید ترین انسانها نیز در درون ناخودآگاه خود همواره بدنبال امید می گردندتا بوسیله آن قادربه ادامه زندگی خود باشند وچنانچه کسی بگوید :من به "امید " اعتقاد ندارممیتوان اورا دروغگوئی بزرگ شمرد.چرا که همینقدر که او با فکر بیدار شدن در صبحی دیگر میخوابد , خود امید اوست به فردا.!وآنکس که در زندگی خود پایدار میماند وخود را از اعماق مشکل یا مشکلات خویشسربلند بیرون میکشد کسی نیست جز انسانی که به گفته *ارد بزرگ(آدمهای ماندگار*) خوانده میشوند.__________________
در شعر موج دریا , من نیز بگونه خود ابراز داشته ام همچنانکه ایشان میفرمایند:
آدمهای ماندگار به چیزی جز آرمان نمی اندیشند.*ارد بزرگو:__________________________
پیش نیاز رسیدن به دلیری و بی باکی ، یافتن آرمان و خواسته ای هویدا است . *ارد بزرگ
* موج دریا:
چو دریائی که خاموش است وآرام
خموش وساکت وافتاده موجم
نه طوفانی ز خشمم در بگیرد
نه موج خشم من آید به اوجم
به نرمی همچو دریای خموشم
که از تن خستگی ها بی خروشم
نه موج خشم من آید به ساحل
نه لرزد قایقی بر روی دوشم
"همان دریا بود آرام وخاموش
که* عمقی* بیشتر دارد درونش
و گر خاموشی ا ش گیرد درازا
سکوتی نیست بر خشم وجنونش"
که گر خشمی بگیر د ناگهانیز بهُت سینه ات بر جا بمانیچنان غرّنده وبی تاب ووحشی ست" که نتوانی زاو خشمش برانی"!
*من آن دریای آرام وخموشم
که در دل شیون وفریاد دارم
اگر چندی سکوتی برگزیدم
بدنبال خودم , بیداد دارم*
به پشتم قایقی از رنج واندوه
شناور بوده با پاروی تقدیر
کنم ویرانه روزی قایقم را
رهانم سینه را از قید زنجیر
که من آخر زکین , این سکوتم
به موج خشم خود دیوانه گردم
به آشوبی برون ریزم غم خویش
زخشمم باهمه , بیگانه گردم
در آندم کس حریف قلب من نیست
که طوفانم هیاهوئی زدرد است
ز بغص وکینه وافسردگی هاست
زقلبی مانده در دنیای سرد است!
1361دی جمعه فرزانه شیدا
همانگونه که در سروده ی موج نیز خواندید سکوت وسازش با مشکلات زندگی راه حل
وراه گشائی نخواهد بود چراکه تا * قدمی برداشته نشود کاری انجام نمیگردد
واین خود یکی دیگر از پند های *ارد بزرگ است
و:
میندیش که دیگران ، تو را به آرمانت خواهند رساند . *ارد بزرگ
میندیش که دیگران ، تو را به آرمانت خواهند رساند . *ارد بزرگ
از سوی دیگر* اُرد بزرگ میفرمایند:
تنها آرمانهای بزرگ است که به ما بینشی فرا دنیوی می دهد . *ارد بزرگ
____________________________
دایره سرنوشت:
در سیاهی های غم گم گشته امدر جهان آواره ای سرگشته امهرچه پیمودم , ره این زندگیباز هم برجای خود برگشته ام!سرنوشتم دایره وار است ومناز همه تکرارها , پُر گشته امچون رهیدم از در تقدیر شُومبا غم وغصه برابر گشته امبسکه بودم با غم وغصه شریکد ردرون همچون سماور گشته اماز یگانه بودن و بی یاوریعاقبت با "غصه " یاور گشته ام!ره ندارم یش از این در زندگی؟!من همان فرزانه ی سرگشته ام؟!جمعه 12 فروردین 1362 ف.شیدا
مردمان توانمند در میان جشن و بزم نیستند . آنها در هر دم به آرمانی بزرگتر می اندیشند
و برای رسیدن به آن در حال پیکارند .*ارد بزرگ
پیش نیاز رسیدن به دلیری و بی باکی ، یافتن آرمان و خواسته ای هویدا است
.*ارد بزرگیاد کن:______________دمی از رفیقان خود یاد کنتو دل خستگان را کمی شاد کنتو بنشین به پای سخنهای دوستزآنچه شنیدی تو فریاد کندمی با دل خسته ام یار باشبدرد دل من , تو غمخوار باشدمی بشنو از درد و ا ندوه یاربیادم شبی را , تو بیدار باششبی بر دل زار و افسرده امنظر کن!ببین از چه غم خورده امکه دل گوید از خنجر یار ودوستچه زخم عمیقی که من خورده ام !وزآن پس تو اشک دلم پاک کنتن ُمرده ام را تو در خاک کنوگر بین مَردم دلی شد فناتو یادی زاین قلب غمناک کن10/10/1361 ف.شیدا
کمر راه هم در برابر آرمان خواهی برآزندگان خواهد شکست . *ارد بزرگ
ــــــــــــــــــــــــــــ
فریاد
دلا فریاد کن فریاد.... فریادبگو ای مردمان بیُهده شادچراآخر بدینسا ن شادمانیدز پیرامون ِ خود غافل نمانیدهمه دنیا بدست گرگ وروباههمه دنبال ثروت , مکنت وجاه!دگر "انسان" کلام پرطنین نیستمگر "انسان" غرور این زمین نیست؟!دلی سنگی، دلی فولادی وسختدل پاک وخدائی ، ازمیان رفت!همه حا ّسد همه دشمن به کف دامبروی هر یکی "انسان " بوّد نام!!خدایا بنده ات ظاهر پسند استبدستش قفل وزنجیر وکمند استاسیرت می کند , با قفل و زنجیرچو آبی می کند روح تو تبخیرخدایا بنده ات ظاهر فریب استبرویش نام انسانی غریب است!!یگانه مظهر درد وسیاهی ستچو تصویری که ترسیم تباهی ستتویاری کن که نامردی بمیردکه "انسان" نام * انسانی بگیرد!بنام آدمی براو ببخشاخداوندا ... گناه آدمی را!!رها کن سینه ی انسان ز تزویرز روح آدمی , زشتی تو برگیرکه دنیا بی تو دنیای زوال استفقط جنگ وتباهی وجدال است!به عرش تو نگاه ودیده ی ماستبنام آن خداوندی که یکتاستببخشا بر دل انسان رهائیمبادا مهر خود ازما زُدائی!خدایا ... این جهان آباد گرداندل این مردمان را شاد گردان.
13 شهریور 1361 ف.شیدا
_____________________
2/ اینکه با انجام درست کارخود سعی کنیم چه برای خود چه دیگران فردی مفید باشیمواز اینکه دیگری را دراندوه و ملالت ومشکل می بینیم در نام انسانی خود، تحت تاثیر آنقرار بگیریم .
____________________
همیشه بخاطر داشته باش که در جائی *سکوت* بهترین جواب هاست:اگر ساکت همی ماندم , به تندیت از آن آغازمَپنداری زبانم نیست, که لبهایم نکردم بازبخود گفتم خموش ایدل, سکوتت بّه ز هر پاسخسگی گر میگزد پایت...توهم گیری زپایش گاز؟!!!1363 ف.شیدا
*آدمهای آرمانگرا هنگامیکه به نادرست بودن آرزویا خواسته ای پی می برند بر ادامه آن پافشاری
نمی کنند . *ارد بزرگ
واین باز دو شکل دارد :۱/ اینکه من تنها وفقط به نان وراحتی خود می اندیشم۲/ یا اینکه میترسم ازاینکه محتاج دیگران گردم؟!
اما بگفته ی اندیشمندانه ی* ارد بزرگ: * آدم های هدفمند فرمندند ، چرا که برآیندهدفمندی،پاکی ست و پاکی شاهراه فرمندیست .*ارد بزرگ
_________________________وآنکه خود خوبی میکند خوبی نیز می بیند:*هدفمندان دارای دلدار ، فرهمندانند . *ارد بزرگو
* آرمان ما نباید موجب نابودی دیگران گردد و * آرمانی ارزشمند است که بهروزیماودیگران را در پی داشته باشد . *ارد بزرگ
* اندیشه همه گیر مردمی همیشگی نیست زیرا همواره دستخوش دگرگونی بدست جوانانپس از خود است ورود جوانان به آرامی ، آرمانهای نو پدید می آورد ،و اگر آرمانگذشتگان نتواند خود را بازسازی کند ناگریز نابود می گردد . *ارد بزرگ___________________________
هویداست . *ارد بزرگـوگاه باید دوباره نگریست و ندیده های چشم را بازدید (دوباره نگاه کرد)تا به موفقیت رسیدیا حتی قدمی بهتر وتازه تر برداشت زیرا نومیدی حصار آدمیست در راه های رفتن زندگی:___________________________حسرتگذارم نام خود یکباره ؛حسرت؛که شاید آورم ؛غم ؛ را به غیرتزحرمان گر بخود نامش گذارمنباید "غم " شود حیران ز حیرت!چنان آورده غم بر روزگارمکه دیگر روز وشب برخود ندارمچنان امید من درهم شکستهکه در* نومیدی خود درحصارمز دنیاوجهان , حیرانم و مات
براین "بازندگی" هیهات ..هیهات!
واینگونه باید بود تا کیهان وکائنات نیز باتو همقدم شده وترا یاری دهند تا خود بسازیوزندگی خویش رابه رشد برسانی*کیهان دارای ساختاری هدفمند است . این ساختار به آن پویایی بخشیده ،و برآیندی شگرف ،در آن بر جای می گذارد . *ارد بزرگ
پایان این بخش از * فرگرد آرمان از آرمان نامه اُرد بزرگـــــــــــــــــــــــبا آرزوی موفقیت یکایک شما عزیزان در هرجای کره خاکی که هستید و خداوند یارتان باشدبعد سوم-پایان بخش فرگرد آرمان/به قلم فرزانه شیداسه شنبه 27 مرداد 1388(***توجه: بزودی بخش های دیگر *(آرمان نامه *) در همین وب سایت نشر خواهد گردیدتا دیداری دوباره بدرودفرزانه شیدا
آدرس منبع : بعد سوم آرمان نامه ارد بزرگ
+1
permalink
>
بعُد سوم (آرمان نامه)
فر گرد عشق************
به قلم فرزانه شیداLove* - kjærlighet
نماز عشق ترتیبی ندارد چرا که با نخستین سر بر خاک گذاردن ،دیگر برخواستنی نیست . ارد بزرگدر *فرگرد عشق* به نماد عشق در زندگی انسان نگاهی میکنیموبا درنظر گرفتن سخنان زیبا وجامع ارد بزرگ وتطبیق برخی آن با دیگر سخنان بزرگان جهانبه بررسی عشق وماهیت وارزش عشق در زندگی می پردازیمهرچند که *کلمات* حباب آبند و *اعمال* قطره طلا * ضرب المثل شرقی*عشـق
______________آمدم تا در آسمان کبودپرگشایم بسوی آزادیخانه سازم بر آن خرابه ی دلتا بگیرم دوباره آبادیره گشایم به شادی بودنتا بخندم دوباره با شادیآه ای خدای عشق و امیدکاش عشقی بمن نمیدادیکاش عشقی بمن نمیدادی!!!* ف.شیدامقدمه:___________________عشق وامید دو احساس ذاتی ست که خداوندگار چون دیگر احساساتدر درون آدمی به ارمغان نهاده استمعقوله عشق , سخنی نا آشنا نیست که در طی قرون بسیار از ایندودیده وشنیده ایم چه در جامعه وزندگیچه در ادبیات وهنر چه در همه زمینه هائی که بنوعی ااحساسات انسانی سروکار دارندعشق تنها علاقه ای مفرد ومفرط به شخصی از جنس مخالف نیستکه عشق در بعُد زندگی ما درهمه مراحل میتواند نقشی عمده را در سرنوشت ما بازی نمایدچراکه درهر گامی که برداشته بسوی هدفی رهنمون میشویماگر همراه با عشق وعلاقه نباشد در آن موفق نخواهیم بودوبسیار در کتب مختلف ازجمله کتابهای روانشناسی براین مطلبتاکید گردیده استکه اگر خواهان سلامتی خود هستید هرگز تن بکاری ندهیدکه خالی از عشق وعلاقه ویا حتی استعداد شما باشد.شاید بپرسید چرا؟پر واضح است که در راه زندگی آدمی همواره خواهان بهترین هابرای خود بوده استوعلاقه به زیبائی وزیبا دوستی وخواست بهترین ها از جمله خصایص آدمی بشمار میرودواین خود موهبتی ست الهی که خداوند در وجود ما به ارمغان گذاشته است ._______________________________________نماز عشق ترتیبی ندارد چرا که با نخستین سر بر خاک گذاردن ،دیگر برخواستنی نیست . ارد بزرگما نمی توانیم بگوئیم که در زندگی خواهان زندگی زیباتر , بهتر وآسوده تر نیستیمما نمیتوانیم زنده باشیم اما از پیرامون خود آنچه دیدنی ست ازجمله طبیعتو دیگر زیبائی هارا نبینیم ویا حتی ازدیدن آن طفره رویماگر در چشم انسان نیاز بدیدار زیبائی ها , عشق و بهترین ها ی زندگی نبودچرا خداوند خود بدستان خویش تا اینحد در خلقآفریده های زیبائی چون طبیعت پرداخته است؟وچه در قعر دریاها چه در عمق کهکشان ها نیز ازآفرینش چنین زیبائی هائی دست نکشیده ست.بااینوصف چگونه میشود بندگان او که بگفته خود او :ذره ای از وجود تعالی او هستندخالی از احساس عشق وزیبا پرستی و....دیگر احساسات باشند؟؟!!زمانی که ما بر حسب احتیاج ونیار مجبور به انجام
کاری میشویم که در آن« عشق وعلاقه ای » نیستوتنها ضرورت زندگی ایجاب میکند که در آن طاقت بیاوریمبراستی باخود چه کرده ایم؟______________________
اینجاست که روانشناسان دنیا از بهترین ها ومعروف ترینها تا ساده ترین
دکتران روانشناس نشسته در مطب باهم اتفاق سلیقه ای مشترک دارند1/ بی عشق به افسردگی خواهی رسید2/ با افسردگی به بیماری خواهی افتاد
3/ با بیماری از زندگی روزانه ی خود باز خواهی ماند
4/ با بازماندن در روزانه ی زندگی از داشتنزندگی بهتر و وضع مادی خوب بی بهره خواهی شد وبه فقرخواهی رسید وهمه وهمه...نشان ازاین دارد که بی عشق زیستن بمانند بی هوا نفس کشیدن استکه جز رسیدن به حالت خفقان روحی وعصبی به جائی نخواهد رسید
عشق همچون طوفان سرزمین غبار گرفته وجود را پاکمی کند و انگیزه رشد و باروری روزافزون می گردد . *ارد بزرگاما زمانی که انسان با شیفتگی وعلاقه بکاری, چیزی یا کسی مشغول میشوددلگرمی او واحساس خوب او , خود راهبر او در زندگی خواهد بود.چراکه در راهی گام برمیدارد که میداند عاشقانهخواهان آن است.
*دشواری ، به هدف ما ارزش می بخشد .دشواری بیشتر ، ارزش فزونتر . *ارد بزرگ*باور کن که تو چه هستی آنگاه تو همان خواهی شدکنایه بر :هرگونه خود را باور داشته باشی همان خواهی شد**ارنست هُلمز**********زینت انسان در سه چیز است ؛ علم، محبت، آزادی.
(افلاطون*)************************هدف هرچه میخواهد باشد
زمانی که عشق همراه آدمیست حتی اگر دیوارها ی بتُونی وسدهای محکم
ودره های وسیع وعمیق درپیش روباشد
انسان سرانجام راهی برای گذر پیدا خواهد نمود
خواه این در طبیعت زندگی وجود داشته باشد
خواه تمامی این سدها ودیواره ها ودرها از وجود انسانیساخته شده باشد
که خواهان ممانعت ما از رسیدن با اهداف ماست.
برای مثال: یک هنرمند, نقاش, نویسنده , شاعر وووو
یک مهندس, یک دکتر ودر هرزمینه شغلی دیگریکه بخواهیم نام ببریم.
یا حتی یک قلب درعشقی عمیق
بهانه:
تو برام بهونه ای
تا به شوقی به روزام نگا کنم
واسه من یه چاره ای
که دلم رو به غمام رضا کنم
انگاری بودن تو
حتی یاد و خاطره ات
نفس آبی این قلب منه...تا دل شقایقیم
با همون خال سیاه غصه هاش
واسه تو طپیدنُ و شعری کنه
انگاری بودن تو...حتی یاد و خاطره ات
تو رگ سرخ وجودم...مثه یک رود امید
راهی پیدا کرده از...چشمه ی دل
که همه عاشقی رو...تو تنم جاری کنه
مثه اون زمزمهی رودی که رفت...از تموم رگ من
تا توی متن وجود.
بی تو دنیا...مثه یک دشت سیاهه واسه من
واسه من طلوع فردا نداره
خورشید و آفتاب و مهتاب نداره
بی تو چشمامم دیگه خواب نداره
دنیا هم برای من ...مثه یک شب سیاست
.. که همه ستاره هاش... پشت یک ابر سیا قایم شدن
توی قهر لحظه های بی کسی
تُو سکوت یه شب سرد و سیاه.
بی تو دنیا ...دیگه بودن نداره
وقتی که آسمونش ...آبی رویا نداره
وقتی حرفی از منو ما نداره
چیزی جز غصه ی فردا نداره!
بی تو دنیا...مثه یک قاب رو دیوار میمونه
خالی از نقاشی زندگیه
رنگ سبز و سرخ و آبی نداره
طرحی از روزای شادی نداره
خالی از تصویر یک عاشقیه... آخه قابی خالیه
بی تو دنیا دیگه بودن نداره
دل من شوقی به موندن نداره
آره تو بهانه ای...آره عشق من برام بهانه ای
....واسه قلب عاشقم....که به شوق بودنت
زندگی روسر کنم
به امید عشق تو....توی راهه زندگی
خستگی رو از تنم بدر بکنم
آخه دل محبتو ...باتو شناخت
قاب خالی دلم ....نقشی گرفت
رنگ زیبای محبت و وفا
نقش رنگین یه باغ باصفا
همه یادآور قدرت خدا....همه یادآور قدرت خدا.
آره دنیا بی تو بودن نداره
وقتی که آسمونش آبی رویا نداره
وقتی که حرفی دیگه...از منو از ما نداره
تو برام بهونه ای... یه بهونه ی قشنگ
تا بیادم بمونه ... همه عشقای قشنگ رو زمین
ذره ی کوچیکی از عشق خداست
عشقی که بی انتهاست
عشقی که بی انتهاست* ف.شید ا 1383 سوم مهرماه
یک زندگی گرم مشتاقانه ورنده در یاد گرفتن ,
آرزوی دانستن و دانش واحساس کردن , اندیشه کردن
و عمل کردن است
واین آن چیزی است که من میخواهم ونه هیچ چیز دیگر*کاترینه مانی فیلد*همه وهمه وقتی دردرون خود آن اشتیاق وخواستن را
می بینند که خواهان آن هستند با وجودی گرم
ومتمول از امید هر راهی را که ممکن است حاضرند در
پیش گرفته به قله ی اهداف خود برسند.
اشخاص بزرگ و با همت به کوه مانند، هر چه به ایشان
نزدیک شوی عظمت وابهت آنان بر تو معلوم شود و مردم
پست و دون همانند سراب مانند که چون کمی به آنان
نزدیک شوی به زودی پستی و ناچیزی خود را بر تو
آشکار سازند. *(گوته)_____________________________
*خاطرم هست در کلاس دکوراسیون ویترینی که میرفتم
(پیش از دانشگده دیزاینری مد* )استاد ما که یک مرد دانمارکی بود و به هریک از ما کلاسوربزرگ سفیدی اهدا کرد که
روی جلد آن جلدی پلاستیکی / نایلونی کشیده شده بود
ودرداخل آن میشد کاغذ یا عکسی را قرار داد
وگفت آنچه طرح میدهیم وانجام میدهیم همراه با تمامی جزوه ها وعکسهایمان
در این کلاسور بعنوان نمونه ی کار ما باید جمع گردد اما پیش از شروع کاراولین نقاشی و کار کلاسی ا ین ست که هریک به سلیقه ی خودباید دو نقاشی بکشیدکه یکی در روی جلد قرار میگیرددومی در پشت جلد که اتمام کلاس ما خواهد بودو مطلب وموضوع نقاشی این است:*در روی صفحه : کار را با هدف شروع می کنم*در پشت صفحه: به قله ی خواسته هایم رسیده ام!بنظر من این زیباترین تشویق ومحرکی بود که یک استاد میتوانستدرشروع کلاس به شاگردان خود بدهد*کمک به همگان ، عشقی است که به برجستگان کمکمی کند راه های سرفرازی را بیابند . *ارد بزرگو...*اگر به موفقیت خود واقعا ایمان داشته باشید حتما پیروز خواهید شد.*داوید شوارتزو بازبگفته اُرد بزرگ* ما همان هستیم که میخواهیم باشیم*به این معنا که اگر قصد کنم کسی باشم خواهم بود
حال دربدترین یا بهترین شکل آن حتی در بحث روانشناسی نیز گفته میشود:*تکرار یک حرف بخود در هرروز وهر لحظه وهر ثانیهباعث باور آن در درون تو میشود*وشاید اینرامیدانید که پایه ی طب روانشناسی بیش از هرچیز بر قدرت* تلقین * استوار میباشد
من اگر روزی صدبار بخو دبگویم من شادترین آدم دنیا هستم وحتی اگر نباشماحساس سرخوشی بمن دست خواهد دا د,البته اگر خود آنرا باتمام دل باور داشته باشم!وشاد نیز خواهم شد .بزرگان میگویند: سقف آرزوهایت را تا جائی بالا ببر که بتوانی چراغی به آن نصب کنی.حُسن دعا بدرگاه پرورگار نیز درهمین است:گفتن وتکرار خواسته ها که بنوعی تخلیه روحیدرجائی دیگر امید بخشیدن بما که :کسی درد مرا میداند وحرف مرا میشنودوامید به برآورده شدن دعا که وقتی درباور خودمیدانیم از درگاه او شنیده میشویمهرچقدر درگرفتاری ومشکلات , دردرون خود روزنه ای ازامید را میگشائیمکه طاقت وتوان آدمی را بیشتر میکند تا با صبر وتحمل بانتظار بهتر شدن اوضاع باشد.
پس هیچ چیز بی دلیل نیست وهمچنین عشق ووجود عشق در زندگی آدمیکه در درجه ی اول دوست داشتن را در با نام مادر میآموزیم وچون عقل کودکانهبه درک رسید , با *عشق بخدا * آنرا آموزش می بینیم.پس عشق حتی در جنبه ی غمناک خود نیزمیتواند ره گشائی باشد برای داشتن امیدی درناامیدی هاهیچ گاه عشق به همدم را پاینده مپندار و از روزی که دل می بندی این نیرو را نیزدر خویش بیـآفرین که اگر تنهایت گذاشت نشکنیو اگر شکستی باز هم نامید نشو! چرا که آرام جان دیگری در راه است . *ارد بزرگ*******به اشعار شاعران ونویسندگان نگاه کنیدآنان که از جدائی وفراق مینویسند اکثرا درمیانه ابیات وسطرهای ایشان روزنه ای ازامیدرا میتوان یافت که شاعر ونویسنده از آن درغالب کلمات حرف میزند*امید به بازدیدن وبرگشتن یار*امید حتی برای یکبار دوباره دیدن اوو....یا* شاید باخود آرام گرفتنی بااین یاد که عشق او که رفته است ,زیباترین خاطره زندگیم بود.! که این شادی دل میگردد وآرام دل عاشق.پس می بینیم درنا امیدی بازهم امیدی نهفته است.این لازمه زندگی انسانیست
__________________هرگز نترس برای فاصله هایئی که میان آرزوها ورویاهایت با حقایق وجود داردهمانقدر که بتوانی رویایش را داشته باشی میتوانی انجامش دهی*بلوا دیویســـــــــــــــــــــــعشق هم برای بودن وزیستن وادامه ی هستی لازمه ای انکار ناپذیر است .__________________________*آ خرین راه*بسیار آرام آمدم ....شاید.. حتی.. پاورچینآنقدر آرام که سایه ام نیزاحتیاط میکرد... مبادا... ..آه..!!!گذر ازاین کوچه ها... اما...آنــگونـه کــه مــی پنــداشتمآسـان نبــودمی ترســـیدماز دیــدن ودیــده شدناز دوبــاره ... بر لبــی بودندر نـــگاهــی جــستجو شــدنوباز دلشــکسته پـای پـس کشیـدن ورفـتنآرام ...آرامــتر از...صـــدای قـــلبمآرامتـر از طپش های درون سینه ام حتیآرامـــتر آمــدموهــمینگونه آرام نیــز ...خـواهم رفــتمـــرا... دیــگر نـــخواهــی دیــدکــلامـی زمـن دیگر... نـخواهـی شـــنیدوشـــا یــد گاه قـــلمبـاز بـــگرید... ونــاله ای برخـــیزدازســـوزش نـوک قـــلم... بــر واژه های.. دلشـــکسته امو از اشـــکهای دردآگـــین شــبانه ام ...ردپــائی بــماند در* شــعرم* در آغــوش تـــنهائی* در آشـــیانه شـــعر* در آغـــوش شـــعریا * درکـــوچــه بــاغ هــای تـــرانــه امو * در کنج خلوت شعرمعطر... دلتنـــگی بپــاشـــددیگر آرام خواهم گرفت..اگرچه بغض در گلــوآه در ســـینه... تـــنهای تــنهادر دلشـــکستگی ی* شـــیداوش روحـــمکه در هــزاربــاره گی زنــدگیــم...شـــکست ...آری شـــکست....بــی هــیچ گنــاهی ...امـــاامــا...زیــن پــس.. مــرا نخواهـی دیــدنـه تــو...نــه او...نـه هـــیچکستـــعجب نــکنحـتی اگر تــرا نـیز...صـدا نکـنم...یــا چشــم برتـو ببنـــدمو خـلــوتم را... زار بگـریمد یــگر جــز شـــعر... ازمن ...هیچ نمانده اســت... نه حتی در آشیانه هایم!!!اما...مــن...هـمیشه در ســکوت مــیروممـن آخر ..از بدرود بیـزارماز خـدا حــافظ گــفتن ها... در رنـجم...بـسیار.. آخـرگـفته ام: بـدرودتوان باردیگر گـفتنم نیـستنـه دیـگر بـاتـو...نـه...... دیـگر بـس اســت مـرا!سـلامی آغـاز نمـی کنم دیـگرکـه بـدرودی... در پی داشـته بـاشـدامـا برای تو.... برای او....وبـرای هـمهدر دل هـزار هـزار آرزوی خـوب را ...آرزو میـکنـمآه... آمـدم ...به آرامـی.... میــروم دگربار... آهســته!ودیگر نـخواهــم خـواند... حتی زیر لـب :*هـمسفر ..آهسـته تر.. ازکـنار من گـذر*راه تــو.. راه من اســت.. بی تـو کـُُویـک هــمسفر*هـمسفر ایـن راه مـا ..*..راه عـشق است و صـفابــردی از یـاد مگر؟....... تـو وفـای عـشق مـا؟....این اما شـــعری بـوددر ... روزگــاری... که بایـد فرامـوشـش کنـمدر دوبـاره گـی... شکـستن ...نه... دیـگر نمیخوانم .......نمی تـوانـم...نمی تـوانـم!!!زیـن پـس اما...زندگانـیت خـــوش بــادکه مـیدانـم زین پس ...هــمیشههـزار خـاطره را با دل مـی کشـم...با روح مـی برمو در خـود مــیمـیرمنمیــگویـمت: بامـید دیـدار ...که دیـداری نـخواهــد بودنمیـگویـم ونه حتی ...تا بــعد....وآه...چـه بـی ثــمر بـود ایـن گـذرچـه پُـر اثـر بـر مـنفـقط بـه فـقط ..مـیگویم ترا ...شـاد باشـی وخــوشبختکـامـران باشــی و در امـان خـدایـادت هـمراه دلـم مـیمانددر راه ... راه ِ رفــتنیـاد تــو ...تــو .. و حــتی تـــو1383ف.شیدا____________________هیچ گاه عشق به همدم را پاینده مپندار
و از روزی که دل می بندی این نیرو را نیز در خویش بیآفرین که اگر تنهایت گذاشت نشکنیو اگر شکستی باز هم نامید نشو چرا که آرام جان دیگری در راه است . ارد بزرگآرام جانی که میتواند دردرون خودتو باشد اینکه بگوئی یادش بخیرعشق زیبائی بود خاطره ای دوست داشتنی روزگاری خوش.سلامت باشد وشادمان وخوشبخت وباا ین حرف دل عاشق هرچند شکسته باشد, آرام میگیردبه امید اینکه , اورا که دوست میدارد یا دوست داشته است ,خوشبخت زندگی می کند و حتى بدون او! و *بودن *او در سلامتی وخوشبختی برای کافی ست.واین یعنی عشق.__________________عـشق همچون طوفان سرزمین غبار گرفته وجود را پاکمی کندو انگیزه رشد و باروری روزافزون می گردد . *ارد بزرگهمین که شادی او وآرامش دل خود واورا نیزطلب می کنی بزرگترین عشق ومحبتی ست که میشود داشت:به گفته شاعران و بزرگان واندیشمنداندر باره عشـق نگاهی می کنیم:*عشق آن نیست که هرلحظه کنارش باشیعشق آن است که هرلحظه بیادش باشیو همچنین:همینقدر که کسی را دوست بداریم ودوستمان داشته باشد کافیست لازمه ی عشقتنها در بهم رسیدن نیست!
یا:
اینکه با آتشهای درونی بسوزیوشادی را همچنان در دل داشته باشیخود یک موفقیت در زندگی ست!*والتر پاتربراى عشق:____________________
من برای بهار شعر نمیگویمبهار بی ترانه نمیماندقناری باز میخواندپرنده نغمه ها سر میدهد...من اما...برای عشقـی میخوانم ....در آستانه در امیدچشم براه نجاتی مـجهول....من برای عشقی میخوانمکه تنها میخواهد ، زنده بمانددر بهاران ِ هستی عــشقوجایگاهی جز دل نمیشناسدچون شعله ای ست بر شمعی خاموشچون کودک محبتزندگی یافته از مادرعشقدر آغـوش عاطفه ها...بهار آخر روزی .... جا به زمستان خواهد دادقناری یکروز خواهد رفتعشق گاه به ویرانی ... گاه شکست رسید....دل اما.... که جائی برای رفتن نداشت... گریست ...در کُنج دوستت دارم ها!نه... من برای بهار شعر نمیگویمکه دل واژه نامه ی اشعار عاشقی ستوعــشق خود بهار دل ها
من اما...شعر ی خواهم سرود... برای قلبـی ...که بهارش ، عاشقی ستونغمه هایش تکرار دوسـتت دارمبا من هم ترانه باشف.شیدا فروردین 1386جمعهــــــــــــــــــــــ پایان ــــــــــــــــــــــ
دراینجا *فرگرد عـشق* را بپایان می بریمامید استفاده برده باشیدومثمر ثمر بوده باشد.به قلم: فــرزانه شـــیداتا دیــداری دوبـاره بــــدرودچهار شنبه 28 مرداد 1388
فرگردهای دیگر آرمان نامه در دست نوشتارمی باشد ...بزودی درهمین سایت ...
در دیگر وبلاگها: فرزانه شیدا:سایت شعرنو
+1
permalink
گذشتن از سختی های پیش رو ، چندان سخت تر از آن چه پشت سر گذاشته ایم نخواهد بود . ارد بزرگ سازش با آنچه بر سرمان می اید جدا از تلاش برای بهتر نمودن آن است اینکه دست بر دست نهاده انتظار بکشیم که همه چیز حل میگردد مسلما عاقلانه نیست صرفنظر ازاینکه گاه مشکلی براستی از قدرت ما خارج باشد بمانند بیماری یا مرگ وامثال اینها به گفته یکی از بزرگان: *من زمانی که میبینم دیگر قادر به حل کردن مشکلم نیستم آنرا بدست زمان رها میکنم تا کائنات خود به حل آن بپردازد* اما این به معنای اینکه تسلیم زندگی گردیم نیست چراکه پیش ازآنکه بدانیم براستی راه حلی برای آن پیدا میشود یا خیر اگر تنها بگوئیم خودش درست میشودیا بالاخره یکطوری میشود ,کافی نیست انسان میبایست گامی بردارد تا خدواند وکائنات نیز گامی برای او بردارند *ازتو همت* ازخدا برکت* واین جمله ایست کوتاه وبسیار اما جامع وگویا برای آنکه بدانیم زندگی نشستن ودست روی دست نهادن نیست واین کلامی ست که از کودکی توسط والدین خود,دین خود, اجتماع خودباآن بزرگ گشته ایم وبه کرّرات آنرا شنیده ایم وقتی به افرادی که به نشستن وامید بستن باینکه بالاخره درست خواهد شد نگاه میکنیم ****** دقیقا همانگونه که ارد بزرگ میفرمایند: آنچه بدست خواهی آورد فراتر از رنج و زحمتت نخواهد بود . ارد بزرگ آنهائی که قادر بدوست داشتن نیستن از مهمترین بخش زندگی محروم میمانند چراکه بسیاری از آنچه در دورادور ما وجود دار د تنها زمانی دیده میشه که شخص قادر به احساس آن باشد وانسانی که ازمحبت وعشق بهره ای نبرده است از دیدن واحساس اینگونه چیزها نیز محرومند انسانهائی ازاین دست همیشه دچار مشکلات بیشتری هستند چرا که دنیای آنان قانون دودوتا چهارتا را دنبال میکند وهرگز نخواهد آمدکه دودوتای آنان بشود سه یا پنج ! اما دنیای عاشقان در بسیار اوقات پنج هم میشود! واگه بزبانه عامیانه برایش سه هم شده حسابی سه میشود! وشاید به سختی نیز صدمه ببیند! اما در یه چیز میتواند مطمئن باشهد که پای دل خود را خورده است اینگونه بسادگی این مطلب را بیان کردم چراکه دردنیای عامه معمولا همینگونه است که گفته شد د ر رابطه با چنین اشخاصی میتوان گفت لااقل اینگونه انسانها برای اینکه ادم بدی بوده اند صدمه ندیده اند بلکه از آن جهت که احساس دل را مقدم تر از عقل خویش قرار داده است شاید به ضربه ای دچار شود که باید گفت چنین انسانهائی حتی درقبال اینگونه صدمات نیز نخواهند شکست چراکه در باور خود براین عقیده اند که من از سر خوبی دل وبه نیتی پاک چنین کردم اما اگر قدر دانسته نشد خداوندی هست که خواهد دید وباز مرا درمانده نخواهد گذاشت وبدینگونه به حسرت وتاسف نخواهند نشست اگرچه دنیای فعلی هرگز بادنیای انسانهای رومانتیک پابپا نمیرود اما یک چیز درهمه اوقات صادقاست انسان بااحساس لااقل دلش شادتر از دیگران است چراکه تنها نمیاند وهمیشه وقتی محبتی دردرون اوهست دور واطرافش پر مخواهد شد از انسانهائی که به این نوع افراد علاقمندند چون یه به زبانی ساده بمانند همان یکی یکدانه های مادرهستند وته تغاری های خدا . به این معنی که چوننیتی پاک وقلبی صاف ومهربان را دارا هستند مورد مهر ومحبت خداوند واطرافیان نیز واقع میگردند. چنین افرادی هرگز قلب خویش را از تنفر آکنده نمی کنند وهمواره با تمامی مصائبی که بر آنان میگذردسرشار از عشقی هستند که میشود گفت بگونه ای عشقی خداوندیست. * که خوش به سعادتشان باشد .* و از این دست آدمهاهم در این دنیا بسیار نادر بوده وکم پیدا میشوند. * دیروز ...امروز ...فردا* امروز دریافتم که بی ثمر نبود گریز از دیروزی که زندگیم را... عبث کرده بود،بی آنکه عبث باشد!.. رنگ تیره ای، از گذشته را ، ثمره ی فردایم کرد! چه با اشتیاق از میله های زندان ِگذشته گریخته بودم! و چه تلخ دریافتم که هنوز ،در حصار گذشته ها، درزنجیر مانده ام! با عشق... بی عشق ,به جرم گناه آلوده ی! دوست داشتن!!! در اسارت بودم!هر چند که عشق ، روزگاری معنای زیبای محبت بود... بر هر چه در دنیاست! ...بی مهری ندیده است!... هر چند بسیار دیده بودم بی مهری را....اما دوست میداشتم! آری دوست میداشتم ،لطف دوست داشتن را آنهم درکدامین دنیا،در کدامین دنیا!!؟ دیروز, فردایم را بی ثمر خواندنم امروز دریافتم, که بی ثمر نبود امروز نیز، لبهای ِخاموش پر فریادم در بیصدائی ها ،بر هم فشرده میشود با پرده ی سکوتی که رو یاروی من... و بر لبهای خموش من... فرمان خموشی صادر نموده است! و رویایم را درهم می شکند... رویای دوست داشتن را ! دیروز رنج می کشیدم،چرا که دوست می داشتم امروز رنج می کشم.... زیرا می پرسند: چرا دوست میدارم ؟!و من خاموشم! چرا که نمیدانم دوست داشتن چه معنائی جز ؛دوست داشتن؛ میتواند داشته باشد! و آنکه دوست میداشت...دیروز چرا، مرغِ شکستهِ بال ِقفس دردانگیز ِعشق بود و امروز چرا... بستهِ پر ِقفسِ ناباوری های، دنیای بی محبت! با من بگو.... چرا نا آشناست دلهای امروز با محبت و عشق چرا تردید هاست در معنای عشق؟! ... لیک بر من شرمی نیست اگردر دنیای.. خالی ازعشق "توانم" بود ...عاشقانه... قلب ِ محبت باشم و ...دوست بدارم عاشقی را! دنیای من آخر، دنیای محبت بود! هرچند در نگاهها، ناشناس! در باور ها ، پر تردید!!! اما ...عشق را "توان"ِ آن است که، بر گلبرگ گلی ...دلبسته باشد!... اگر قلبی را... توان بخششی از محبت و دوست داشتن باشد! این نیز.. شاید...ساده نیست !!! بر آنکه مهربانی را نمی شناسد دیروز فردایم را بی ثمر خواندم امروز دریافتم که بی ثمر نبود قلبم ثمره ی دوست داشتن خویش را دریافته بود،در تعلیم عاشقی ! دل ،خدای عشق خویش ... جُسته بود! و او را،که خود بردل، عشقی بخشیده بود! .... دیگر میدانستم... ازشهر ِ"بیهوده گی "گریخته ام حتی اگر از دید دیگران ،راهی نپیموده باشم! دیروز فردایم را بی ثمر خواندم امروز دریافتم که بی ثمر نبود عشق, گناه بی گناهیم بود واگر از زندان ناباوری خویش،آزادم کرده اند، یا بنام دیوانگی،میخواهند زندانی را ببخشند! که گناهی نکرده بود! من اما ...به سر بلندی.... از کنار اینان، خواهم گذشت گناه من اگر گناهی باشد ، جز دوست داشتن ،نبوده است آری... امروز یا فردایم ....از اثر دیروز از احساس عشق در درونم، در امروزمیتواند... دردستهای دیگران، به ظلمت باشد ودیگر ،آتش نمی گرفت....مگر چه فرقی داشت؟!؟ من اماهرگز.... به ظلمت خوُ نخواهم کرد... که دوست داشتنم هر گونه بود ،هر گونه هست به هر چه خواهد بود....به هر که خواهد بود روشنائی روح است و نورِ درون من ! ثروت من است ،در اوج تنگدستی در دنیای مردمانِ خودباخته ای که از عشق بی نصیب مانده اند از بخشش ...بی خبر ...ا ز خودِ خویش، لبریز... از باور عشق ناکام! مرا چه باک... مرا چه غم آنگاه که خداوندم با من است دیروز فردایم را بی ثمر خواندم ... امروز دریافتم که بی ثمر نبود *1364____* فرزانه شیدا* رنج آدمی را نیرومند می سازد برسان کوهستان سخت . ارد بزرگ اینچنین پابندم: ____________________ دیده ام خیره بر این کاغذ هاست
بُعد سوم آ رمان نامه - 3__________________فرگرد رنج و سختی****
مقدمه:در فرگرد عشق گفتیم که زندگی بدون عشق همانند زندگی بدون هواست که انسان دچار خفقان روح ودرون میگردددر فرگرد رنج ومشقت وسختی از * ُارد بزرگ* زندگی را از دید گاه رنج واندوه آن به سخن می نشینیم:*****د رگذرگاه یکباره زندگی که انسان تنها برای یکبار مهلت زیستن را داردمسلما این زندگی تنها برای آنکه آفریده شویم , زندگی کنیم واز دنیا رفته وفراموش شویم , نبوده استمن معتقدم حضور و وجود انسان, دلیلی از جانب خداوندگار دارد کهبر ما واجب است آنرا دریافته وبه آن عمل کنیمبی شک اینکه در زندگی چگونه آدمی هستیم در راه زندگیپشتوانه ی زندگی ما خواهد بود .اینکه در این گذرکاه کدامین راه را برگزینیم نیزخود بخشی از زندگی ست که پرداختن به آن , خود کتابی قطور خواهد شداما این مسلم است که در این گذرگاه هزاران راه برما گشوده میگرددکه رفتن از هریک از آن در هستی ما نقشی ویژه واساسی دارد
مثال های بسیاری از نوع انتخابی که ما ,در زندگی خود کرده ایم را میتواندر اکثر کتب مربوط به *راه زندکی *یا *راز موفقیت وامثال آن مشاهده نموداما بسیاری از مردم نیز اعتقادی به اینگونه کتابها نداشته وخودرا در حد کافی عاقل وبالغ وباتجربه میدانند که نیازی درخواندن اینگونه آثاردر خود نمی بینندغافل ازاینکه همه انسان ها توشه ای ا زاین دست از زندگی را باخود میکشندکه بواسطه همان اینگونه کتب تحریر گردیده است حا ل باید دیدکه چه رخ میدهد که چنین انسان عاقل وبالغ وباتجربه ای بناگاه درچاه یأس وناامیدی خودفروافتاده وقادر به بیرون کشیدن خودازاین معرکه رنج ومشقت وسختی زندگی نیست*******به فرموده ی ارد بزرگ:من خود در این مورد بسیار در کتاب واژه های خود سخن گفته ام اما مروری تعجیلی بر آن میکنم تا برای دوستانی که واژه ها را نخوانده اند مجهول باقی نماند:ما انسانها در زمینه ی فراموش کردن شادیها و خوشی ها وحتی پندها واندرزها هریک به نوعی نابغه ایماما در یادآوری غم واندوه وآنچه به روزگارمان آمدهمیتوانیم برای تمام عمر برای فرزند ونوه واگر زنده بمانیم(برای شما:انشالله)حتی* نتیجه ی *خود قصه های درد بگوئیم تا درخاطرشان بماند چقدر تجربه آموخته ایموموهایمان رنگی از آسیاب ندید که هیچچقدردرد ورنج مشقت زندگی بود که موسفید وروسفیدمان کرد!اما چطور نتوانستیم این غم ورنج را جز به گذر زمان وبه *حکمت دنیابر خود آسان کنیم جای سوال داردچون اکثر آنهائی که بسیار رنج دیده اند باتمامی تجارب اگر براستی ایستاده وراهی را برای رهائی یافته اند آنگاه میتوان گفتکه اینان انسانهائی موفق بوده اندوچنانچه تنها با همان روز وحال گذشته همچنان درغم وفشاروسختیسخن از این برانیمکه دخترم پسرم من چه ها که نکشیدم تا شدم اینکه شدم ووقتی نگاه می کنیمیبینی تغییر چشمگیری از انروز تا به امروزدر زندگی این فردحاصل نگشته استجز اینکه فلان مشکل بمرورزمان به قدرت دنیا وخداوند حل گردیده استآنگاه باید پرسید : میشود بفرمائید شما چه شدید؟؟؟*دوستی با رنج ها و درد ها مانند دوستی با دشمن ستیزه جو ست ،باید بر ناراستی ها تاخت که این تنها راه ماندگاریست . ارد بزرگبسیار میبینیم که تغییری آنچنان دیدنی در هستی وزندگی آنان رخ نداده اما در مقام سخن نظر ایشان این است که همینقدر که اینهمه سال زنده مانده امباید کافی باشد !که حقیقتا چنین نیستزنده بودن درمقام زنده بودن بیش ازاینها می بایست ارزش داشته باشدوتلاش برای بهبود اوضاع نیز تنها باین ختم نمیشود که بگوئیم من طاقت میآوردمخیر! ...بایستی گفت: حق من اینگونه بودن نیست!ودرتلاش بود که راهی گشود برای آنکه اینگونه نباشمبگذارید مثالهائی بیاورم از ترجمه ی کتاب ذرات طلائی دو:ما باندازه کافی انسانهائی داریم که بگویند :همین است که هست اما ما نیاز به به کسانی داریم که بگویند :میتواند اینگونه باشد!!! *روبرت أوربین*پر کردن زمان هرروز, بتو جوانی, سلامتی, استعداد, وامید خواهد دادبدانگونه که همه زندگی تو چون اعجازی خواهد بود با دنیائی خاطرات خوب! * پم برآ وُن****************و براستی نیز اینکه همواره در جای همیشگی خود کارهایروزانه ومتدوال خود را انجام دهیم بامید آنکه سرانجام یکطوری میشود !بمانند این است کهدرسر زیر برف فرو برده از خود واطراف ومشکلات خود غافل شدهوگول زدن خود نیستوازدقیقا از دست دادن لحظات وفرصتیهائی ست که برای بهتر زندگی کردنوانجام دادن کاری مفید چه برای خود چه دیگریمیشد از آن استفاده کردچون براستی هر انسانی حق خوب زندگی کردن را دارداما زمانی که خود به خویش دل نمیسوزانیچگونه انتظار خواهی داشت دیگری برتودل بسوزاندیا خانواده وجامعه دستگیر تو باشند؟حقی که من وشما از زندگی بما داده شده است زمانیکاربرد دارد که در درجه ی اول خود خود را باورکنی وبرای بهزیستی خود ودیگرانتلاش نمائیانچه مسلم است حق را به انسان نمیدهندحق را باید گرفتحق را باید بدست اوردوتنها زمانی به چنین چیزی خواهی رسید که منطق واعمال توآنقدر قوی باشد که دیگران ناگزیر به این باشند که حق ترا قبول کردهوبه آن تن در دهند درغیر اینصورتهرچقدر در زندگی تلاش کنی تا اجازه میدهیکه برتو بد بگذردبرتو بدنیز خواهد گذشت این قانون زندگیست.وآنکه :نیازی نیست که در هر قدم از زندگی بطور مدوامباخود بگوئیمکه من انسان بدشانسی هستم ویا غم همواره بدنبال من خواهد آمدچراکه باور آن بیشتر اندوه وسختی انسان را افزون نموده وبر ما زندگی را دشوار میکندبرای یکبار نیز شده صبح که از خواب چشم میگشائید درزمانایستادن روبروی آینه برای آنکه آبی بر صورت زدنبخود بگوئید: امروز روز خوبی ست ومن شاد خواهم بودوهیچ جیز هیچ کس در هیچ موقعیتی قادر نخواهد بود باعث اندوه من شودمن اجازه نخواهم داد که اندوه گریبان مرا گرفته در رنج ومصیبت روزگارمرا مچاله ی زندگی کندکه من چون بخواهم شادی از آن من استباور کنید خرجی ندارد تنها امتحان کنید برای چندروز ونتیجه راخود شاهد باشیدورضا نباشید که هرچه دنیا وزندگی میخواهد بر سر شما بیاوردچرا که قدرت اولیه پس از خدادردستهای خود شماست:اینگونه بودن!_________________
صدایی خسته در صد واژه ی مبهموصدها واژه ای در سطر خیس قطره های اشکمیان خیسی هرخط دفتر . . .در تب فریاد و چون سرخی غمبار شقایق هانگاهی غمزده خونیندرون سینه اش رنگ سیاهی های یک اندوهو تکرار خطوط اشکمیان خط به خط دفتری خاموشو اما بازهم خاموشی و اندوهودر صدها سوال مانده در تردیدبه سرگردان سکوتی باز پیچیدن بخود . . .در یاس نا سامان یک "بودن"نیازی سخت درمانده به فریادی ز قعر سینه ای همواره در خاموشی مطلقویک نومیدی سخت وسیاهاز هرچه بودن در میان اوج نامردیبه قعر نامرادی ها اگر حق هم چنین باشدچنین حق دل من نیستنه حتی حق تو در بودنی تنها برای زنده بودن ها . . . فقط یکبار !نه بار دیگری از روی دانش های عمری زندگی کردن . . .( فقط یکبار ! )ولیکن زندگانی ، زنده بودن نیست !بسی بالاتر از این ، حق ِ بودن هاست !و اما عشق . . .گذار رودباری در رگ خونین قلبی پر طپش اما . . .رسیدن تا به مردابی میان زندگانی بین آدمها !ز دنیا حق من " اینگونه بودن "باز هم ، حق دل من نیست . . . نه حتی تو !خداوندی که جان بخشیده قلبی رابه هر تن در جهان خویشتنی آزاده را روی زمین همواره می جویدواما آدمی درحد جای خود گرفته حق بودن را ،میان این زمینِ ِ تا ابد درگیر ناحقی !نه دیگر ! حق تو یا حق من"اینگونه بودن "نیست !
_________
دیروز فردایم را بی ثمر خواندم
و امروز ....دوست داشتن ، سمبل قلبی ...که هنوز
اما برای آنکه.... سراپا سوخته بود
بر خطوطی که قلم بر آن زد
بر حروفی که گهی خط خورده
و به آشفتگی صدها حرف
که اگر باز نویسم آنرا
بازهم دل به پریشانی وغم
در پی حرف دگر میگردد
آن الفبائی را
که دبستان وکلاس
بمن آموخته بود
گوئیا گم کردم
دفتر وکیف و کتابم را هم
ودلم را پس از آن
خیره ام بر همه ء کاغذها
که من آخر ز چه رو
اینهمه کاغذ سرگردان را
اینچنین سال به سال
یک بیک می گردم
وتوان در من نیست
بگذرم از ورقی تا خورده
که درونش یکروز
در میان شعری
چشم گریانی را
کرده ترسیم تب احساسم
یا که در یک شب دیگر خطی
روی یک برگ تهی
با ز ترسیم شدو شعری شد
مانده در دفتر شعرم برجا
قدرتم نیست سپارم بر باد
چک نویسی حتی
که بر آن قطره اشکی افتاد
قدرتم نیست فراموش کنم
که به هر بیت وبه هر تک غزلی
که به هر نثر وبه هرواژه عشق
اینچنین پابندم
وتمامیت این برگ به برگ
از درخت دل پر باری بود
که به هر فصل که از راه رسید
از خود وبودن خویش
نقش خود ایفا کرد
لحظه ای سبز بهارانی بود
لحظه ای میوه به تابستان داد
در خزان
برگ وجودش خشکید
وتن لرزانی
در زمستانی شد
و هر آن دانه ءبرف
نزد او حرمت داشت
بر تنش جائی داشت
زندگی بود تمامیت این بودن ها
لیک من حیرانم
که کجاشد همه آن روز وشبی
که کنون در تقویم
بدلم میگوید
اینهمه سال گذشت
آه ای برگ سفید
که کنون منتظری
تا دگر باره به احساسی سبز
سردی بودن را
از تو واز دلها
بزدایم با شعر
از دل خود هم نیز
لیک ای برگ سفید
گوئیا هیزم تن میسوزد
شعله اش پیدا نیست
در دلم
روح الفبا هم نیز
خود شراری دارد
زندگی قصه یک پرواز است
لیک بر روی زمین
روح همواره ز جسم ,آسمان میخواهد
آسمانی که درآن
دل اگر بارانی
یا که در پائیز است
یا زمستان بدلش سردی داد
باز هم هیزم یک بودن بود
در درون آتش
بازهم هیزم یک بودن بود
گرچه تن سوخته اما سرشار
از همه احساسی
که بدل ره میداد
وبه آن دل می بست
اینچنین پابندم
اینچنین پابندم به هر آن لحظه خویش
اینچنین پابند است
دل به رویائی چند
که به عمرش همه روز
زندگانی بخشید
اینچنین پابندم ...اینچنین پابندم
9 آذر 1385 فرزانه شیدا_________________________ ● دشواری ، به هدف ما ارزش می بخشد . دشواری بیشتر ،بیدار باشیم !همیشه رنج وسختی درکمین آدمیست اماچگونه با آن برخورد کنیم دقیقا همان راه حلی ستکه در مطب دکتران روانشناس بدنبال آن میگردیم یاباداروهای پزشک اعصاببه آرام بخشیدن آن می پردازیماما ما نیازی به هیچیک از این ها نخواهیم داشتزمانی که بدانیم چگونه مغلوب غم واندوه خویش نگردیموآنکه قادر باشد دراوج غم خنده ای بر لب بگذارد ولبخندی نهدر قالب نقابی بر صورتبلکه به قدرت ایمان درونی خویشکه براو میگوید: بازنده کسی است که قادر به تحمل اندوه ودرد خود نباشد وتسلیم غم گرددوهمواره برخود وزندگی واحساسات خویش تسلطی مثبت داشتهباشد بازنده نیست بلکه فردی ست که سرانجام به جائی خواهد رسید حتی اگردرتمامی گامهای زندگی سختی بسیار دیده باشد.وبزرگان نیزبه تکرار گفته اند:* عاقل غم نمیخورد*ارزش سختی های روزگار را باید دانست ، آنها آمده اندتا ما را نیرومندتر سازند . ارد بزرگ* بنویس*:_______________________قلمت را برداروبرای دل شب بازنویسکه اگر خسته نوشتم در شباز سر غصه ی تاریکی نیستروزگارم لبریز ...از تمامیت نور...دیدگانم بیداردل من بس غمگین... دل من غمناک است....واگر بیدارمدرگذر از همه شبها... هرشب....کوچه ها خسته و بیدار زدههمدمم خواهد بود...ماه ومهتاب کنار دل منو به همپائی هر نقطه ز نوردر دل شب زده ی غمناکمهم سخن گشته دلم...با گل و کوکب و مهتاب و نسیمآه افسوس ولی...کس دراین خلوت تنهای سکوتهمصدا بامن وبا قلبم نیستکوچه هم بس تنها...و دلم بس غمگین
آسمان گاه بگاه ،ابری وتیره و بارانی وتلخبا دل من هم پاست .
لیک افسوس دلم...همچنان غمزده در کوچه ی تنهائی هارهگذار شب غمناک ِدل است!
تو ولی ازدل من بازنویس :آسمان تنها نیست ...گل ز هر شبنم شب ،بوسه بخود میگیرد...آسمان بوسه زنان دل اوست !من ولی ...من ولی باز همان سرگردان...من همان بیدارم!با دلی بس تنها...رهروی تیره رهِ راهِ سحردر هرآن ساعت غمناک ِگذر!دل من همدم ِ تنهائی هاستدل من بس تنهاست !شنبه 19 آبانماه 1386فرزانه شیدا
ولی در اوج تنهائی نیز انسان میتواند برخود خویش تکیه زند
وبرخدای خویش که در راه زندگی
نیز همواره یده ایم هیچکس به اندازه خود ما به یاری خداوندگار
قادر نخواهد بود
اندوه درونی ما را بشناسد وبه چاره
ی آن بپردازد چراکه هیچکسی بدرستی نمیتواند آنگونه که باید
ازدرون تو باخبر باشد
وباز این خود توهستی که میدانی چگونه و
باکدامین راه میتوانی به آرامش دل خودبرسی
وآنچه دکتر روانشناس واعصاب تو نیز
برای تو انجام میدهند چیزی نیست جز اینکه بتو یادآور شوند
که تا زمانی که خود از درون غمگین باشی
هرگز دنیای اطراف توزیبا نخواهد بود وهرگز حتی بهاران نیز گلی برای تو
نخواهد داشت زمانی که به اندوه چشم بر زمین غم خویش دوخته
از نگاه به اطراف از فرط افسردگی چشم پوشیده ای
مستمند کسی است ، که دشواری و سختی ندیده باشد . ارد بزرگ
_____________________
زندگی سخت است و دراین حرفی نیست
اما سخت تر میگردد اگر سخت نیز بگیری
دنیا را می بایست آسان گرفت لااقل بخاطر خود برخود.
*و کسی نیز بما گوش نکرد ....!*
______________
گفتی وباز شنیدم که دلت سخن از دلتنگی ست ..
سخن اینکه سکوت در دلت باز شکست
وتو گفتی با دل
هرچه در قلبت بود... لیک گوش همه این مردم دهر
خالی از گفت وشنودخالی از باورهاست
ودلی چون دل ماهرچه مینالد ومیگوید باز
کس به یک چشم ونگاه
به رخ خسته ما نیز نگاهی زسر شوق نکرد
من که فریاد زدم با دل خویش
منکه گفتم همه اندوه دلم
منکه هر روز و هرآ ن شب به غمی
واژه در واژه به تکرار امید
درقلم مُردم وبا اشک
به صبح دگری...
پای اندوه دلم باز کشید
وهنوزم که هنوزبیصدا مانده دلم
باهمه گفتن هاباهمه شعر وسخن
باهمه دفتر و گفتار وکتاب
هیچکس گوش شنیدن که نداشت
هیچکس غصه عالم که نداشت
همه کس غرقه به خویش
غرقه در دنیائیست
که در آن یاد دگر مردم دهر...
رفته دیگر ازیادومن افسوس ...
خدا
ازچه رو اینهمه غم را بدلم باز کشم
من که هر فریادم .... میخورد بردیوار!!!
منکه حتی به قلم ,اشک و به دل خون دادم
ما چه گفتیم مگرجز حقیقت جز عشق
جز محبت.... خوبی ...
ما فقط قصه تکرار همان دیروزیم
شنوائی به جهان نیست که نیست
رمز ویران سکوت ... عاقبت بر لب من نیز نشست ...
وسکوتم پس ازاین ...نه به فریاد و قلم
نه به اشک ونه به آه
با کسی هیچ نخواهد گفتن
من فقط تکرارم ...تو فقط تکراری
و کسی نیز بما گوش نکرد
و کسی نیز بما گوش نکرد!!!
،، دل من پرشده از گفتنها،، ،،
دل من پرشده از گفتنها،،
از: فــرزانه شــیدا
یکشنبه ۱۶ دیماه ۱۳۸۶
________________
نه اور کنید که این دنیا نیست که سرد شده است
این ما آدمها هستیم که قلبهایمان از هم دور گردیده است
وموضوع زندگی تنها دارائی وفقر وثروت وپول نیست
که انسانها را ازهم دور کردهاست
این فقدان عاطفه هاست
که نمیگذارد نه نتها کسی به کسی نزدیک شود
بلکه حتی
از ترس صدمه دیدن میل کمک کردن رانیز درخویش نمی بیند
حتی بااینکه شاید قدرت انجام آنرا نیز داشته باشد ودردرون مایل به انجام آن باشد
در دنیای ساعتی امروزمانند این است که انسانها
به مانند "تیک تاک ساعت " قدم بقدم جلو میروند
وحاضر نیستند و نمیتوانند انحرافی بسوی چپ یا راست داشته باشند
ودایره وار زندگی را دور زده ودور میزنند
واینگونه میشود که هرکدام تبدیل میشویم
به ساعت هائی می که فقط وظیفه گذران شب وروز را
بخوبی از عهده برمیائیم
وحتی نیاز نداریم جر صدای قدمهای خود
در سکوت زندگی
چیز دیگری را بهم گفته یا اعطا نمائیم
متاسفانه این هدیه ی عصر جدید ماست
اما آیا می بایست فراموش کنیم
که دردرون ما احساس عطوفت ومهربانی وعشق نیز
از دردگاه تعالی خداوند بخشیده شده است!؟
برگ افتاد
___________
برگ افتاد ز آغوش درخت
مرغکی پر زد و بر شاخه نشست
باد در برگ درختان پیچید ..
سیب سرخی در آب ...
در دل حوض سفید ... همچنان میرقصید
عکس خورشید چه لغزنده بر آب..
در گذر بود و... کنارش ابری
من ولی ... غرقه به یک برگ سفید
بر دل و دامن دفتر...تنها....
غرقه در صحبت دائم با دل
منو خودکار سیاه...
منو این برگ سفید ...
منو دنیائی حرف...
بارش اشک مداوم بر آن...
لحظه ای خیره به پائیزی سرد...
لحظه ای غرقه به خویش!
...
روز پائیز به همراهی باد
...در شتابی جدّی ...
در جدا کردن هر برگ ... پس از برگ دگر
گوئیا قصد سفر داشت که زود ...
تا زمانی باقی ست
فصل پائیزی خود را اینجا
به هر آنکس که نگاهش میکرد ...
باز پس داده و اثبات کند...
که دگر پائیز است.!
و منو دفتر من... بی هرآن پائیزی
فصل در فصل همه ؛بودن؛ را ...
در هرآن برگ... پس از برگ دگر
قصه گفتیم و کسی گوش نکرد!!
و کسی نیز ندید...که جهان ِ دل ما
در کجا برفـی بود....
در کجا بارانی...
کی به پائیز رسید
یا بهارانش را...در کجا سر میکرد؟
...چه زمان طی میکرد؟
...
مرحبا بر دل هر فصل جهان...
که اگر آمد و رفت ...لااقل در نگه مردم دهر
همه جا دیده شد و نقشی داشت....
در دل یک یک افراد جهان!
......آه و افسوس بما..
که بدون اثری...
آمده ... مانده و... آخر رفتیم
مرغکی پر زد و بر شاخه نشست
باد در برگ درختان پیچید ..
سیب سرخی در آب ...
در دل حوض سفید ... همچنان میرقصید
عکس خورشید چه لغزنده بر آب..
در گذر بود و... کنارش ابری
من ولی ... غرقه به یک برگ سفید
بر دل و دامن دفتر...تنها....
غرقه در صحبت دائم با دل
منو خودکار سیاه...
منو این برگ سفید ...
منو دنیائی حرف...
بارش اشک مداوم بر آن...
لحظه ای خیره به پائیزی سرد...
لحظه ای غرقه به خویش!
...
روز پائیز به همراهی باد
...در شتابی جدّی ...
در جدا کردن هر برگ ... پس از برگ دگر
گوئیا قصد سفر داشت که زود ...
تا زمانی باقی ست
فصل پائیزی خود را اینجا
به هر آنکس که نگاهش میکرد ...
باز پس داده و اثبات کند...
که دگر پائیز است.!
و منو دفتر من... بی هرآن پائیزی
فصل در فصل همه ؛بودن؛ را ...
در هرآن برگ... پس از برگ دگر
قصه گفتیم و کسی گوش نکرد!!
و کسی نیز ندید...که جهان ِ دل ما
در کجا برفـی بود....
در کجا بارانی...
کی به پائیز رسید
یا بهارانش را...در کجا سر میکرد؟
...چه زمان طی میکرد؟
...
مرحبا بر دل هر فصل جهان...
که اگر آمد و رفت ...لااقل در نگه مردم دهر
همه جا دیده شد و نقشی داشت....
در دل یک یک افراد جهان!
......آه و افسوس بما..
که بدون اثری...
آمده ... مانده و... آخر رفتیم
ف.شیدا 1383 مهرماه
____________________
دوستی با رنج ها و درد ها مانند دوستی با دشمن ستیزه جو ست ،
________________________
* همه جا بودم وهرجا به یه حالی*
همه جا بودم وُ , هر جا به یه حالی . . .!
همه جا بودم وُ , هر جا به یه حالی . . .!
از دل جنگل سبزی, تا رسیدنی به دریا
از بیابون تا به صـحرا
تا رسیدن ,توی کوچه های شهری ...تک و تنها
!همه جا بودم وُ . . . هر جا به یه حالی . . . !
از دل جنگل سبزی تا رسیدنی به دریا
از بیابون تا به صـحراتا رسیدن ,
توی کوچه های شهری تک و تنها !
در گذر از همه جایی
هـمه ی جاهای دنیازیر سایه ی درختی
بی هدف نشسته بر جا !
گاهی هم بالای ابرا !
گاهی توی جنگلایی . . . روی کوهها
گاهی روی دوش خورشیددر غروبی توی رویا!
گاهی رو بال پرنده... گاهی توُ صدای ِپرواز
گاهی بر دامن رودی که کشیده شد ,
روی خاکای نمناک
بعضی وقتا روی ساقه ی چمن ها
گاهی وقتا ,مثه سنگهای روی خاک
همه جا بودم وُ . . . هر لحظه تُو حالی !
...
گاهی خندون , گاهی گریون
گاهی مثل ِ قطره های ریز بارون
گاهی مثل َپر , روُ گودال ِ ,پُر از آب.
گاهی مثل دل گنجیشک
که پریده از صدایی ! . . .
یا مثه یه بچه ای که , با صدا پریده از خواب !
همه جا بودم و هر لحظه به حالی!
گاهی شبها روی انگشتای پَردار ِ
ستاره یا مثه "مِه" توی اَبرایی که , خالی از غباره
گاهی توی ذره های ,نقره ای دل ِ مهتاب
یا به همراهی شبنم, روی گُلهاکه هنوز ندیده آفتاب
گاهی مثل, دل ِ آهو که یه پاش اسیر دامه!
گاهی هم مثه یه لرزش... که توُ گریه ی صدامه
همه جا بودم و هر جا به یه حالی . . . !
گاهی دیدم توی دُنیام ... نه یه جنگل ، نه یه دریاست
نه یه کوهه . . .نه یه خورشید
نه یه آسمون که حتی , بشه از میون ابراش
یه شب مهتابی رو دید !
نه درختی ,واسه رفع خستگی هام , میشه پیـدا . . .
نه پرنده ای که با پرهای رویابشه
هـمراهش سـفر کرد وُ , رسید بالای ابرا !
آره دیدم گاهی دنیام, توی رویا هم
زمین و آسمونش, پُر ِ ابره
یا مثه بارون ِ پاییز ,
که میباره پشت هـم , قطره های ریز
مثه چـشم من, فقط ,خیسه و نمناک
بوی پاییزه وُ , بوی خیسی خاک!
دل منهم مثه اون ,آهو که افتاده به دامه
با همون لرزش تلخی , که با گریه توُ صدامه
مثـه قلب ِ بچه گنجیشک
که پریده روی شاخه, از صدایی
یا مثه بچه ای که, پریده از خواب
یه دل طپندس وُ , یک دل بی تاب !
یه دل طپندس وُ , یک دل بی تاب !!
نمیدونم! دل ِ شاعرم گرفته
یا که از دست دلم ، صبره که رفته ولی دنیام ,
با هر اون چیزی که داره
یا هر اون چیز که نداره ! . . .
مثه دنیای همه یه روز بهاره
گاهی پاییزه و بارونی میباره.
گاهی دل , یک دل آروم و صبوره
گاهی هم , یه خسته دل ، یه بیقراره !
ولی اما , توی دنیا م ,من به هر حالی که بودم
یا بهر جایی که رفتم , یا به هرجایی که بودم
همه چی دیدم و هر چی بود کشیدم . . .
همه جور آدمو دیدم !و به هر جا که رسیدم
همه جور بودم و . . .
هر لحظه به حالی
همه جا بودم و . . . هر جا به یه حالی
همه جا رفتم و . . . هر لحظه به حالی !
گذر های زمان
______________
این گذر های زمان
انقدر ها که گمان میکردیم
تازه وبکر نبود
قصه تکرا ر همان
قصه دیروز وکسان دگر است
ما فقط بار دگر
روی سن رفته
چو آن بازیگرزندگی را
همه بازی کردیم
تا بدانیم همه , دنیا نیز
گذری بیش نبود
گذری بی برگشت
گه به لبخند وگهی در گریه
گاه افسرده دل وآزرده
گذری بیش نبود
گذری بی برگشت
نه بدان گونه که می باید بود
و گر امروز بپرسند مرا
ثروت و علم کدامین خواهی
خواهمت گفت: بدون تردید
که بدون دل و عشق
زندگی بی معناست
چه به ثروت باشد
چه بدانستن علم
گذر زندگی ماست که بی برگشتی
گر بدون دل عاشق باشد
بس تهی بس خالیست
و به ثروت و علوم
در تهی بودن قلبی خالی
انتهایش به خراب آباد است
ثمری نیست که نیست
گر که بی عشق دلی
در خرابات جهان راه برد
جسم خالی زهمه ایمان را
جسم خالی ز خدای دل ودهر
جسم خالی ز خدای دل را .
ف . شیدا
۱۷ /اردیبهشت/ ۱۳۸۴
انقدر ها که گمان میکردیم
تازه وبکر نبود
قصه تکرا ر همان
قصه دیروز وکسان دگر است
ما فقط بار دگر
روی سن رفته
چو آن بازیگرزندگی را
همه بازی کردیم
تا بدانیم همه , دنیا نیز
گذری بیش نبود
گذری بی برگشت
گه به لبخند وگهی در گریه
گاه افسرده دل وآزرده
گذری بیش نبود
گذری بی برگشت
نه بدان گونه که می باید بود
و گر امروز بپرسند مرا
ثروت و علم کدامین خواهی
خواهمت گفت: بدون تردید
که بدون دل و عشق
زندگی بی معناست
چه به ثروت باشد
چه بدانستن علم
گذر زندگی ماست که بی برگشتی
گر بدون دل عاشق باشد
بس تهی بس خالیست
و به ثروت و علوم
در تهی بودن قلبی خالی
انتهایش به خراب آباد است
ثمری نیست که نیست
گر که بی عشق دلی
در خرابات جهان راه برد
جسم خالی زهمه ایمان را
جسم خالی ز خدای دل ودهر
جسم خالی ز خدای دل را .
ف . شیدا
۱۷ /اردیبهشت/ ۱۳۸۴
دوستی با رنج ها و درد ها مانند دوستی با دشمن ستیزه جو ست ،
_______________________
مستمند کسی است ، که دشواری و سختی ندیده باشد . ارد بزرگ
یادبگیریم شکر گذار خداوندگار خویش باشیمدر شادی وغم ورنج ومشقت
در رهر روزه ی زندگی خویش که به سلامت از خانه بیرون رفته به سلامت باز میگردیم
که پدر ومادری داریم یا حتی یکی از ایندورا که شاید فرزندانی که بامید خدا به بیراهه نرفته اند
وبالاتر ازهمه خداوندی که همواره پناه ماست اینها تماما معجزات زندگیست
پس یادبگیریم بگوئیم خدواندا شکر تو
●
احساس_____________
اگر توانست فر یاد زند فر یاد زد
اگر چشمانش خواست بگرید، گر یست
در آینه چو خود را دید
گر لب تمایل به لبخند داشت لبخندی زد
چو خواست دیده از خویش بر گیرد برگرفت
اما نمی توان گفت اسیر نفس خویش بود
که اسیران نفس بازیگران شیطانند و شادمان
او اما اسیر احساس بود و غمگین
گویند فرمان اشک و خنده ز
ادراک ذهنی ست
و دل بازیگر نقشی
باور ندارم اینرا
که دلشکستگی را
دل بود که احساس کرد
ذهن باور کرد
و چشم گریست
آندم که دل گفت : بمان ...مرو
ذهن گفت : برو گر بروی غنگین نخواهی شد
و رفتی و دریافتی که غمگین تری
آندم دل بود که گفت : غمگینم
نمیدانم ساید باید شاعر بود
یا در احسـاس آزاده
تا فرمان دل
فرمان تو باشد
اما میدانم آنجا که ذهن
فرمان دهد
احسـاس زنـدانی ست
و زندانی در همه جا زندانی ست
چه در اسارت عقل
چه در میان دیواری
من این میدانم
که با دل از ورای دیوار
از مرز آسمان
ار لابلای ابـر
و حتی ار آتش خورشید
میتوان گذشت
آنگاه که عقل میگوید ترا
راه گذری از دیوار نیست
به خورشید نمی توان نزدیک شد
بی پرو بال نمی توان پریــد
اسیــر نفــس نبوده ام هـرگـز
اسیــراحسـاسـم که مرا همه جا بـرد
گریانـم کـرد خنـدانم کـرد
ایــمانم داد
مهـر خـداونـد را بر من بخشیـد
خـوارم کـرد بلنــدم کـرد
هـر چـه بود
هـرگز ازا حســاسـم
نرنجیــدم
هـرگـز بر او نخنـدیدم
و هـرگـز از او
جــدا نگـردیـدم
چــرا کـه خــدایـم را
بــر مــن بخشیــد
کـه بیـــش از تمـامـی
آنان کـه بایــد یـارم بـــود!
فرزانه شید ا 25 مهر1383____________
فرگرد رنج وسختی را بپایان میبریم باامید آنکه نوانسته باش
د نیروی دوباره بودن را از کلام بزرگان وسخنان ارد بزرگ بر م
ا دوباره باز گرداند چراکه انسانها گاه نیاز به یادآوری همه ی اموخته های خویش را دارن
د تا با نیرو وانرزی دوباره ای قادر به ادامه روزانه زندگی خویش باشند
باامید موفقیت برای یکایک شما عزیزان
وتا دیداری دوباره بدرود
به قلم فرزانه شیدا
فرگرد گیتی
دربخش4 بعدسوم آرمان نامه بزودی درهمین وب سایت
به نظر دوستان گرامی خواهد رسید
شادزی ومانایکشنبه 1 شهریور 1388
آدرس منبع :
بُعد سوم (آرمان نامه) - فر گرد رنج وسختی
بُعد سوم (آرمان نامه) - فر گرد عشق
بُعد سوم (آرمان نامه) - فر گرد آرمان
ممنون
+0
permalink
>
بسامدها : امواج
با سلام در این بخش به *فرگرد گیتی * خواهیم پرداخت
در فرگرد گیتی همانگونه که * ارد بزرگ میفرمایند:
ما انسانها نمیتوانیم در تمامی طول زندگی با
یکنواختی های آن کنار آمده وهمچنان راضی باقی بمانیم
اکثر انسا نهائی که روحی اندوهگین ونگاهی منفی دارند از این قبیل افراد هستند
اما باید پرسید *چگونه میشود" این" نبود*
بارها وبه تکرار گفتیم که تسلیم شدمن درمقابل زندگی نه تنها به سود آدمی نیست
بلکه اورا از پیشرفتهای مادی ومعنوی نیز بدور میدارد
معمولا انسانهائی که قادر به تغییر روزانگی خود نیستند نیاز به
کمکی بالاتر از سخن من یا پند واندرز دیگران را نیاز دارند
روانشناسان واندیشمندان بزرگ دنیا همواره میگویند:
هیچ شرم آور نیست که گاهی در زندگی خود را درمانده
احساس کنیم
ولی این شرم آور است که با دانش براین مسئله همچنان آگاهی
داشته باشیم
اما برای بهبود آن گامی از گام برنداشته بایمد این باشیم که روزی
درست میشود
و حتی بدون اینکه خود تلاشی بر ان داشته باشیم از دیگران نیز این
احتیاج روحی واحساسی را پنهان نموده وبه سرکردن
غمگنانه ی زندگی ادامه دهیم
در این مرحله می بایست به کمکی بالاتر از یک آشنا ویک دوست
تکیه کند ومی بایست در این زمینه به یک روانشناس مراجعه نموده
واز او یاری بطلبد وبدنبال راه حل اساسی و منطقی باشد.
اما متاسفانه ، تفکر عامه در باب روانشناس وروانشناسی در ایران
بدینگونه است که شخص شرم میکند از این راه کمکی دریافت کرده
ودیگران ازاین مطلب آگاهی پیدا کرده و اورا دیوانه بخوانند.
اما علم روانشناسی تنها برای آنان که بطور کل عقل خویش باخته اند
بنا نشده است.
ودرواقع اگر آنکه امروز بطور کامل ازخود بیخود گردیده در زمانی
مناسب طلب کمک کرده بود بی شک اونیز امروز درمیان دیگر
مردمان یک زندگی عادی را سپری میکرد صرفنظر از عده ای که برحسب
همان اتفاقاتی که گیتی بر سر راه اوقرار میدهند مانند
تصادف -پرت شدن از جائی - صدمه دیدن سر و... عقل خویش را
از دست میدهند.
پس بیائید واقع بین باشیم :
- من نمیتوانم مشکلم را حل کنم
-گفتن به اشنا هرچند نزدیک چون مادر وخواهر یا دوست جز شنیدن
پند واندرز راه بجائی نبرده ومشکلی ازمن حل نکرده است
- هرروز دچار اندوه بیشتر میگردم ونمیدانم چه کنم
- بدنم هرروز به نوعی دچار دردهای بی دلیل میشود یا بطور کامل
دلیلی برای اندوهم پیدا نمیکنم
- بی آنکه بخواهم عادت کرده ام که غمگین باشم حتی اگر آنروز
ودیگر روزها اتفاق خاصی نیفتاده باشد و.....
اینها تماما نشانه های افسردگیست
وزمانی که راه حلی نیست چاره فقط مراجعه به دکتر مخصوص آن است
درد چه روحی باشد چه جسمی چه از روح بر جسم
وچه برعکس بدین معنی ست که بدن اعتراض میکند تا
به ما بازگو نماید که درشرایط خوبی نیست وآنرا گاه با تب
گاه با کسالت جسمی وروحی ابراز می نماید.
که چیزی دراین میان درست نیست وتو آنرا نمی شناسی
چیزی که لا زمه دانستن آن و شناخت وآگاهی از آن
بر عهده ودر کف دستان کسی ست که دانش آنرا کسب کرده است
یک دکتر یکروانشناس یک فرد آشنا با اینگونه دانش.
* تسلیم ! *
بسه دیگه برای من , این گذرون ِلحظه ها
گذشتن و ُرفتن و ُ باز , یه رفتن ِبی انتها
بیت غموُ , زار زدنی ! , توُ خلوت تنها ئیا
رفتن تُو آغوش غزل , توُ کوچه های بیصدا!
بسامدها : امواج
_____________________
با سلام در این بخش به *فرگرد گیتی * خواهیم پرداخت
در فرگرد گیتی همانگونه که * ارد بزرگ میفرمایند:
انسان عاشقانه مجذوب این است که در دنیای خود
در تمامی جنبه های خوب زندگی غوطه ور گشته وبیآموزد
تجربه کند واز هیجان متفاوت زندگی
بهره مندگردد. ارد بزرگ
___________________
ما انسانها نمیتوانیم در تمامی طول زندگی با
یکنواختی های آن کنار آمده وهمچنان راضی باقی بمانیم
واینکه در روزمره گی زندگی گم گشته وبه آنچه
برروزگارمان می آید اکتفا کنیم در روح بشر اندوه دردناکی را بوجود خواهد آورد
که بی شک در نابود کردن تدریجی او نقشی به سزا را بازی میکند
برروزگارمان می آید اکتفا کنیم در روح بشر اندوه دردناکی را بوجود خواهد آورد
که بی شک در نابود کردن تدریجی او نقشی به سزا را بازی میکند
اکثر انسا نهائی که روحی اندوهگین ونگاهی منفی دارند از این قبیل افراد هستند
اما باید پرسید *چگونه میشود" این" نبود*
بارها وبه تکرار گفتیم که تسلیم شدمن درمقابل زندگی نه تنها به سود آدمی نیست
بلکه اورا از پیشرفتهای مادی ومعنوی نیز بدور میدارد
بااینوصف چگونه میشود انسانی ببیند که رو به تاریکی پیش میرود
وهمچنان به ادامه آن بپردازد
وهمچنان به ادامه آن بپردازد
معمولا انسانهائی که قادر به تغییر روزانگی خود نیستند نیاز به
کمکی بالاتر از سخن من یا پند واندرز دیگران را نیاز دارند
روانشناسان واندیشمندان بزرگ دنیا همواره میگویند:
هیچ شرم آور نیست که گاهی در زندگی خود را درمانده
احساس کنیم
ولی این شرم آور است که با دانش براین مسئله همچنان آگاهی
داشته باشیم
اما برای بهبود آن گامی از گام برنداشته بایمد این باشیم که روزی
درست میشود
و حتی بدون اینکه خود تلاشی بر ان داشته باشیم از دیگران نیز این
احتیاج روحی واحساسی را پنهان نموده وبه سرکردن
غمگنانه ی زندگی ادامه دهیم
در این مرحله می بایست به کمکی بالاتر از یک آشنا ویک دوست
تکیه کند ومی بایست در این زمینه به یک روانشناس مراجعه نموده
واز او یاری بطلبد وبدنبال راه حل اساسی و منطقی باشد.
اما متاسفانه ، تفکر عامه در باب روانشناس وروانشناسی در ایران
بدینگونه است که شخص شرم میکند از این راه کمکی دریافت کرده
ودیگران ازاین مطلب آگاهی پیدا کرده و اورا دیوانه بخوانند.
اما علم روانشناسی تنها برای آنان که بطور کل عقل خویش باخته اند
بنا نشده است.
ودرواقع اگر آنکه امروز بطور کامل ازخود بیخود گردیده در زمانی
مناسب طلب کمک کرده بود بی شک اونیز امروز درمیان دیگر
مردمان یک زندگی عادی را سپری میکرد صرفنظر از عده ای که برحسب
همان اتفاقاتی که گیتی بر سر راه اوقرار میدهند مانند
تصادف -پرت شدن از جائی - صدمه دیدن سر و... عقل خویش را
از دست میدهند.
پس بیائید واقع بین باشیم :
- من نمیتوانم مشکلم را حل کنم
-گفتن به اشنا هرچند نزدیک چون مادر وخواهر یا دوست جز شنیدن
پند واندرز راه بجائی نبرده ومشکلی ازمن حل نکرده است
- هرروز دچار اندوه بیشتر میگردم ونمیدانم چه کنم
- بدنم هرروز به نوعی دچار دردهای بی دلیل میشود یا بطور کامل
دلیلی برای اندوهم پیدا نمیکنم
- بی آنکه بخواهم عادت کرده ام که غمگین باشم حتی اگر آنروز
ودیگر روزها اتفاق خاصی نیفتاده باشد و.....
اینها تماما نشانه های افسردگیست
_______________________
وزمانی که راه حلی نیست چاره فقط مراجعه به دکتر مخصوص آن است
درد چه روحی باشد چه جسمی چه از روح بر جسم
وچه برعکس بدین معنی ست که بدن اعتراض میکند تا
به ما بازگو نماید که درشرایط خوبی نیست وآنرا گاه با تب
گاه با کسالت جسمی وروحی ابراز می نماید.
و در زمانی که شما، خود نمیتوانی تصمیم بگیری که چیزی را عوض کنی
ویا حتی با گرفتن این تصمیم باز راه بجائی نبرده چند روز بعد مجدد
همان میشوی که بودی.آنگاه میبایست قبول کنی
ویا حتی با گرفتن این تصمیم باز راه بجائی نبرده چند روز بعد مجدد
همان میشوی که بودی.آنگاه میبایست قبول کنی
که چیزی دراین میان درست نیست وتو آنرا نمی شناسی
چیزی که لا زمه دانستن آن و شناخت وآگاهی از آن
بر عهده ودر کف دستان کسی ست که دانش آنرا کسب کرده است
یک دکتر یکروانشناس یک فرد آشنا با اینگونه دانش.
در نتیجه درهمین مکان می بایست تصمیم قطعی برای گرفتن کمک
را عملی کرده وتو نیز چون دیگران قادر باشی اززندگی
وهیجانات وشادیهای آن بهره مند گردی.
هرچه هست تسلیم شدن جواب تو یامن نخواهد بود.
را عملی کرده وتو نیز چون دیگران قادر باشی اززندگی
وهیجانات وشادیهای آن بهره مند گردی.
هرچه هست تسلیم شدن جواب تو یامن نخواهد بود.
* تسلیم ! *
بسه دیگه برای من , این گذرون ِلحظه ها
گذشتن و ُرفتن و ُ باز , یه رفتن ِبی انتها
بیت غموُ , زار زدنی ! , توُ خلوت تنها ئیا
رفتن تُو آغوش غزل , توُ کوچه های بیصدا!
همیشه رفتنی بودن , تسلیم زندگی شدن!
به "غم" بگم باشه ! بمون!باز غرق سادگی شدن!
همیشه با خودم بگم، که قسمتم بوده
یاکه, توُ دست زندگی, اسیر ِ بردگی شدن
نگو که سرنوشت ماست, نشستن وغم کشیدن
اشکو ُ بدل راه دادن وُ ,خنده ی "غصه" رو , دیدن!
از لحظه ها گذشتن وُ دویدنی سوی ... کجا؟
دویدنای ِبیخودی, واسه ؟! به آخر رسیدن؟!
نگو که سرنوشت ماست , نشستنی پای غمی
شادیباید یه جا باشه ، حتی یه ذره یه کمی
تا کی اسیر سادگی،هی خودمو گول بزنم؟!
بگم بدل تقصیر توست اگر که تو اسیر شدی!
کی گفته دست تقدیره ، دست قدر یا که قضا
فقط برو راهی که هست !, بدون هیچ چون و چرا!
تسلیم زندگی با شوُ ! بگو خودش درس میشه
هرجارو هم ، نگاه کنی ، نگفته اینا رو ،خدا!!
نه بخدا , برام بسه , اینجوری , آواره بودن
توُ دست غصه ها اسیر , همیشه بی چاره بودن!
بیام بشم عروسکی , توُ دست سرنوشت وغم؟!
وَِیلون و ُسرگردونِ غم ، مثله یه بیکاره بودن!
یا که بپای هر دعا "دنیا " منو ، ، دک بکنه
توسبزه زار باشم ولی ، منو "مترسک " بکنه!
بیاد بگه که سرنوشت ، اینجور واونجور نمیشه!!!
تا یه روز آخرش بیاد خودش منو " حک " بکنه!
من زیر بارش نمیرم , که تا ابد اسیر باشم
سفره ی شادیها باشه !نخورده اما سیر باشم!
همش بهانه بیارم ، بگم گناهه " هَستیه"!
مثله یه کوری توی راه ، سرگردونِ "مسیر" باشم!
هرجوریم حساب کنی، من زیر بارش نمیرم!
یه روز توی همین روزا، حقمو من پس میگیرم
خدا خودش شاهدمه ،که نون دل رو میخورم
"شیدا"م ولی وا نمیدم ، حتی اگرهم بمیرم
فرزانه شید ا/ چهارشنبه ۴ شهریور ۱۳۸۸
*********
گیتی در جنگ و آوردی بزرگ در گردش است . اندیشه و تلاش خردمندان از
یک سو و پوزخند اهریمن و روان دیوپیشگان از سوی دیگر ، معرکه این
جهان گذارا است .
**ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ**
همچنین بزرگان جهان میگویند:
پرسیدن عیب نیست ندانستن عیب است!
*****
اینکه نپرسیم که آیا راه حلی وجود دارد یا خیر ودر نادانی خود باقی بمانیم که
شاید باید همینگونه باشد وخدا بزرگ است ودرست میشود
خود نوعی جهالت است
وخداوندگار نیز ازاینکه ببیند فردی بدون هیچ تلاش تنها
امید بهبود زندگی خویش از در غیب را دارد افسرده وناراضی میگردد
وازاین سخن از پیامبر وامامان نیز
آیه وسوره هائی داشته ایم که میفرمایند:
خداوند بندگانی را که به ستم وغم
وبدبختی ونابسامانی خویش خو میکنند،نمی بخشد.
نام وشماره آیه وسوره در خاطرم نیست اما انچه ارزشمند است
یاد اینگونه گفتار است که میبایست در ذهن آدمی ریشه
داشته باشد تا انسان آنرا ز خاطر نبرد وبیاد داشته باشد
که در قبال خود اول از همه مسئول میباشد کمااینکه شنیده ایم که
میگویند: چراغی که به خانه رواست بر مسجد حرام است
شما نمیتوانید برای دیگران انسانی نیکوکار باشید.
زمانی که هنوز در کار زندگی خود باز مانده اید یا از رسیدن بخود
دست کشیده اید انسانی که خود را دوست نداشته باشد
به هیچ وجهی نمیتواند دیگران را دوست بدارد درنتیجه نخواهید دید
که کسی نیکوکار باشد اما بخود وخانواده خود بد کند واگرچنین باشد
از آن دسته انسانهائی ست که جز چاپلوس ومغلطه کار
مردم فریب وعام فریبی ، بیش نیست!
واما درچنین مرحله ای از زندکی ست که من ،تو ،ما
می بایست چه بر اندوه خود چه دیگری یاوری باشیم و صدائی.
چه با قلم چه با حرف چه درعمل !
می بایست چه بر اندوه خود چه دیگری یاوری باشیم و صدائی.
چه با قلم چه با حرف چه درعمل !
بهر شکل نشستن هرگز جهان وگیتی را به
چرخه درست خود نخواهد انداخت بااینوصف که همه ی ما
درچرخش این زندگی نقشی را دارا هستیم وهرگز احدی بی دلیل
پا به عرصه جهان وگیتی نگذاشته است.
چرخه درست خود نخواهد انداخت بااینوصف که همه ی ما
درچرخش این زندگی نقشی را دارا هستیم وهرگز احدی بی دلیل
پا به عرصه جهان وگیتی نگذاشته است.
* صدایم در نمی آید ...صدایت کو؟!*
صدایم در نمی آید،نه حتی کُنج تنهایی
نه در جمعی که دائم از حقیقـت قصه ،
می سازد !نه در آن باور دیروزی مطلق
که ترمیم درون زخمی من بود !
صدایم در نمی آید نه حتی در نوشتاری
که رنگ عاطفه در جوهری شبناک
وگه در تیرگی رنگ ِ شب اندوه
به جایم باز می نالد !
(حقیقت رااگرانکار می باید" حقیقت "نیست! )
صدایم در نمی آید،
نه آنجایی که می بایدبه خشم سینه فریاد
یز درد دائم این زندگانی زد !
صدایم در نمی آید ، صدایت کوُ ؟!
که در کُنجی خداونداصدای ناله واندوه می پیچدو اشک درد ،
فراوان میچکداز دیده مظلوم !
ولی تنها ، سکوتی نابسامان
کوچه گرد ِ روز وشبهایی ست
که من در بیصدایی ها !
که تو در بی خیالی ها !
که او گم کرده سیرت
غرق یک آیینه ی شفاف !
و آنها و همه مشغول لافی چند
به خود سرگرم و مشغولیم !
من اما شرم میدارم که در دستم
قلم شیون زنان تر می کند ،
چهرِ ورق ها را !
و من در آه خود گم می شومَ ،در ابر
!من آخر سخت گریانم !
ومی بارد نگاه آسمان مغموم و خون آلود !
و در خشمی ، به رعدی ....می شکافد , سینه خود را !
بگو حالا کدامین چهره گویا بود؟ً!
نگاه تو درون آینه با رنگهای مانده در صورت
نگاه لاف زنهای همیشه دائمامشغول حرافی !
نگاه دستهایی که هردم با قلم
تسخیر می گردد و روحی باز می میرد !
و یا آن آسمان با هر شکاف رعد بر سینه
ز درد و زجر وظلمی کهبه جای اشک او،
همواره و هر روز چو رودی
محوبه روی این زمین جاریست !
من اما بازهم خاموش ،صدایم درنمی آید !
تو هم آینه را بردار
و بر چهری که روزی پیر خواهد شد
به رنگ و روغنی دیگر ،بزن دستی !
توهم ای لاف زن هر روزه و هر روزبه گوش هرچه بیکار است
بخوان ؛یاسین؛ به گوش خود ! و در دل خنده کن بر جمع بیکاران !
به کُنجی دیدگانی باز می باردبه کنجی باز مظلومی ست
صدایش گم شده در این هیاهو ها
که در آن باز سبزی ، باز میوه
باز حرف ِ نفت وگاز وُ گالُن بنزین
و رنگ آخرین ُرژ ،بر لب مصنوعی خواننده ی غربی
تمام حرف هرروزجماعت هاست !
و اما ظلم را در کاغدی رنگیبه روبانی و تزئینی
به هرچه بی خرد تر ازخود و از خویش
چه آسان می فروشد ، در دم بازار !
صدایم در نمی آید . . . صدایت کو ؟!
که گر حتی فغان هم سر دهمچیزی به این قلبم نمی ماسد !
و آهم می رود تا ابر !
که تا در رعد جانسوز" سما "أ, من هم بگریم باز !
صدایم در نمی آید!صدایت در نمی آید !
تفاوت این میان در چیست ؟
خموشی تا ابد رنگ خموشی هاست !
___________________
صداهم تا ابد در واژه های درد حیران است
بدون حنجره در باد !
صدایم در نمیآید . . . صدایت کو !؟
من اما سخت گریانم .... من اما سخت گریانم !
فرزانه شیدا / یکشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۸۶
*******
... و ما تا زمانی که درجنگ گیتی وره آورد های او خود را باخته ایم
هیچ چیز تغییری نخواهد کرد نه برای من نه تو نه دیگری
در بازی جهان وگیتی !
********
بی مایگی و بدکاری پاینده نخواهد بود ، گیتی رو به پویندگی و رشد است .
با نگاهی به گذشته می آموزیم : اشتباهاتی همچون برده داری ، همسر سوزی
و … را آدمیان رها نموده اند ، خردورزی ! آدمی را پاک خواهد کرد .
ارد بزرگ
با نگاهی به گذشته می آموزیم : اشتباهاتی همچون برده داری ، همسر سوزی
و … را آدمیان رها نموده اند ، خردورزی ! آدمی را پاک خواهد کرد .
*********
... وحال آنکه هستند انسانهای چاپلوس ومغلطه کار وعام فریبی که
در فکر جذب افکار عمومی بسوی خود می باشند
وتنها شهرت وخودنمائی را مد نظر دارند وچنین افرادی نیز بگونه ای
دیگر نیازمند روانکاوی هستند تا کمبودهای درونی خود را
برطرف نموده ودریابند .
در فکر جذب افکار عمومی بسوی خود می باشند
وتنها شهرت وخودنمائی را مد نظر دارند وچنین افرادی نیز بگونه ای
دیگر نیازمند روانکاوی هستند تا کمبودهای درونی خود را
برطرف نموده ودریابند .
که چه دنیا و چه مردم رانمیتواند تاابد بخود مشغول کرده
وذهن آنان را معطوف به فریب وریای خود نماید.
تا همیشه ی زندگی قادر نخواهد بود چنن نقشی را
در صحنه ی گیتی بازی نماید!
وذهن آنان را معطوف به فریب وریای خود نماید.
تا همیشه ی زندگی قادر نخواهد بود چنن نقشی را
در صحنه ی گیتی بازی نماید!
وسرانجام آنچه درون مایه آنهاست درجائی نمایان خواهد رفت
چون تجربه علمروانشناختی وانسان شناسی نیز ثابت نموده است
که انسان قادرنیست همیشه وبطور کامل نقابی بر صورت نهاده
و پنهان کاری کند
وسرانجام جائی تحمل خویش را زکف داده بی آنکه خود
اگاه باشد درون خویش را آشکار می سازد خواه در جائی از شدت خشم
وخواه در صحنه ی پیش بینی نشده ای که دنیا وگیتی
در مسیر راه او خواهد نهاد تا
آنچه هست را بناگهان بر اثر از دست دادن کنترل خویش
برملاسازد
وهمینجاست که میگویند:
خورشید همیشه پشت ابر باقی نمی ماند !
خورشید همیشه پشت ابر باقی نمی ماند !
*آنانیکه خویی جانور گونه دارند و تنها در پی زدودن گرفتاریهای
خویشتن خویش هستند بزهکاران روزگارند.
باید گفت نشانه آنها بر گیتی هم تراز ریگ کوچکی
در کرانه دریای آدمیان نیز نخواهد بود . ارد بزرگ
******
در این جا نگاهی بر ده فرمان خواهیم داشت:
سروده ی : پیامبر اعظم شعری با استناد به ده فرمان
که بر (محمد ص) نازل گردید
سروده ی : پیامبر اعظم شعری با استناد به ده فرمان
که بر (محمد ص) نازل گردید
"ده فرمان "
در مناجاتی پاک دستها سوی خداوند بلند
روح سرشا ر ز امواج دعایا محمد (ص)
تو مرا یاری کن
تا بگویم ز تو و نام خدا
من ز هر جمله که از سوی خداست
همچو شمعی بدرون آب شدم
غرقه در این همه آیات خدا
غرقه در این گوهر ناب شدم
من ز قرآن تو سرشار شدم
با هرآن سوره و هر آیه ی عشق
مست قرآن شده هشیار شدم
زینهمه جمله ی پرمایه ی عشق
کاش یارب که توان بود مرا
تا بدرگاهء تو راهی جویم
تا بگویم بتو از بنده گیم
راه تو همچو محمد (ص) پویم
لیک در راهء تو این می بینم
که محمد(ص) فقط او بود وهم اوست
مظهر پاکی و ایمان به خدا
این همان اوست که اینگونه نکوست
من کجا هستم و او بوده کجا
این همان مرد خداوند من است
این همان گوهره ی پاک وجود
این همان یاور دلبند من است
روح پرواز دعا همچو صعود
این همان رهبر ایمان باشد
که به غفلت زده پایانی داد
او که دل در ره ا و می کوشد
او که ایمان مرا جانی داد
او که قرآن ء تو بر دنیا داد
او که در هرسخنش پندی بود
او که عشق تو به این دلها داد
او که چشمان مرا باز نمود
دل ِ" شیدای" مرا باز نگر
زندگی با تو مرا آغاز است
روزگارم همه سرشار دعاست
روحم ازعشقء تو در پروازاس
تدل شیدائی من در ره ء عشقب
ا محمد (ص) نفسء گرم خداست
عشق تو عشق محمد (ص) بدورن
این سعادت به من شیدا بخش
تا بدرگا ه ء تو باشم مجنون
گر حقیرم تو مرا باز ببخش
که مر ا در ره تو راه بسی است
یاورم در ره تو مرد خداست
آن محمد (ص) که مرا دادرسی ست
آن محمد (ص) که تو پندش دادی
تا به قرآن بنویسد بر ما*
پند هائی ز ره آزادی*
ده سفارش که تو براو کردی
و به هر مُسلم پاک و آزاد
و محمد (ص) به منو بر ما گفت
که خداوند مرا پندی دادپ
یرو راه خدا گر هستی
بنده ی خالص آن یارب باش
که بهشت تو بدینگونه بجاست*
* ره اخلاص به خاطر بسپارآشکار است و یا پنهانی*
دادگرباش به خشنودی و خشم* گر که یک مُسلم با ایمانی*
در میانه ره خود پیش ببر* در نیازو به توانمندی خویش*
بگُذر با دل خشنود و ببخش* گر کسی کرده دل زار تو ریش*
دست یاری بده بر آنکه ترا* کرده محروم به ظلم و ستمی*
برو دیدار همان یاور و دوست*
که ترا ترک نموده به غمی* و فراموش مکن بندهء حق*
که نگاه تو بوّد عبرت و پند* یاد کن با سخن از یاد خدا*
یا لبء خویش به اندیشه ببند* و چنین بود محمد (ص) به جهان
و هم او گفت به یاران خدا :*ای مسلمان به هرآن وقت و زمان*
سخنی را تو به بیهوده مگو*باش آگاه تو از آن *حق زبان*
* که بهشتی ست* زبانی که نکوست*مکن آلوده زبان را تو به خشم
* مشو رنجی بدل دشمن و دوستو چنین بود ره مرد خدا
او همان مظهر پیمان و وفاست اوهمان مظهر پیوند خدا
او همان راه رسیدن بخداست
رستگاری تو بیآموز ز اوکه محمد (ص) ره ِ الله رَو
دبا همان او سخن از عشق بگوتا دلت همره ِ الله شود
"دل شیدائی" ما همره توست
یا محمد (ص) تو مرا یاور باش
تو بگو راه منو عشق کجاست
تو مرا در ره او رهبر باش*
* فرزانه شیدا آبانماه ۱۳۸۵ *
بی پایبندی به نظم در گیتی ، ویژگی آدمهای گوشه گیر است که عشق و احساس
را سپر دیدگاههای نادرست خود می کنند.
ارد بزرگ
*****
انسانها در راه زندگی همواره سخن از عاطفه ها باز میگویند
اما هستند عده ای که در کنج تنهائی خود از شدت اندوه به
به چنین عواطفی رو کرده وبگونه ای که در مسیر درست باشد
راه نپیموده و همواره طعم تلخ شکست را در خویش احساس میکنند
ما هرگز نمیتوانیم همه را دوست بداریم
اگرچه میتوانیم با عطوفت برهمه بنگریم
اما دراین میان هستند انسانهائی که لایق محبت ما نباشند
انسانهائی که هرچه بر آنان محبت کنی در نهایت جز پشیمانی برایت برجا نمیگذارند
وسرانجام باعث اندوه دائمی شخص میشوند
هستند کسانی که از عطوفت ومهربانی تو تنها در جهت پیشرفت خود استفاده میکنند
و زمانی که نیاز خود را برطرف کردند به
هیچ وجه بخاطر نمی آورند که چگونه وتوسط چه کسی
به موقعیت فعلی خود نائل گشته اند
وهستند کسانی که بانهادن پای خویش بر سر دیگران خود را در زندگی بالا کشیده
وزمانی که به مقامی میرسندهرگز خود را از مردم عام وعادی نمی دانند.
وهمچنان در یک خودپرستی وخود بهتر بینی وخود ستائی * حقارت آمیزی*
تنها به سود ونفع خود توجه میکنند بی انکه بدانند درنگاه عام وخاص در ظاهر شاید محترم
اما دراصل دردرون دیگران جز احساس حقارت چیز دیگری از احساس آدمی را بهره نبرده اند
چنین افرادی حتی به تملق دیگران شاد شده وباور میکنند
که کسی هستند وحتی اگر به زور قدرت وثروت خویش
کسی هم شده باشند
درقانون گیتی ودر قالب انسانی ذبون وحقیرند چرا که از مهمترین بخش
انسان بودن بی نصیب مانده اند
بنی آدم اعضای یکدیگرند ...که در افرینش زیک گوهرند
چو عضوی بدرد اورد روزگار... دگر عضوها را نماند قرار
اما اینگونهافراد چنین شعر را خواهند خواند
بنی آدم اعضای یکدیگرند
سر یک قران روی هم میپرند
چراکه در نگاه اینان هیچ چیز ارزشی ندارد مگره جز همان پول وثروت !!.
اینگونه انسانها بی شک انسانهائی بوده اند که از محبت هرگز سهمی نبرده اند
وچه در زندگی درجامعه کوچک خانواده چه در اجتماع بسیار شکست خورده بوده اند
وامروز که خود را درمقامی میبینند
بقول معروف به سایه خویش میگویند:
توکه هستی بدنبال من راه افتاده ای به دنبال من نیا !!!
_______________________
نرمش و سازگاری با گیتی از هر کمین دلهره آوری ، رهایی مان
خواهد بخشید . ارد بزرگ
پنجره
اینــهمه پنــجـره در کوچه و شهر
پشت هر پنــجره ای خاطره ای
قصه از عشــق و محبت بسیار
قصه ها از دل این اهل دیار
قصـه ها بســیارنـد
گاه هریک چو کتابـی ست قطور
گاه ویرانی مردی ز غرور
گاه از حرمـت یک قلـب صبــور
گاه اندیشـه یــک زن به خــیال
گاه از باور پرواز ، بدون پر و بال
قصـه ها بســیار است
پشت هر پنــجره ای
لیک چون پنـــجره ها
یک لبــــی باز نشــد
تا بگوید:غــم چیســت
یا بگوید که دگر غمـــگین نیست
یا بگویــد که اصول دل شادان در چیسـت
از چه باید خندید
ازچه با گریه اندوه گریسـت
معنی بودن انسان در چیست
قــصه ها بسیارند
و پر از خاطـره ها
پشـت هر پنــجره ای
دل انسان طپشی دارد بازد
که ز سرسبـزی بودن گویـد
گرچه در عمـق سکـوت
لیک همـواره به هر ثانیـه ای
می طپـد باز پر از
حــس نیــاز
در تـمـــنای وفــا
در تـب عشـق هــنوز
نبــض بودن به امــیــد
می زند در شــب و روز
و چه غــافل دل ماســت
که اگر بودن ســبزی باید
سبـزی روح طلــب مــیدارد
و دراین باغ پر از سبــزه دهــر
گل احساس و محبــت افسـوس
جایگاهــش خالــیست
و جز این حرفــی نیســت
قــصه ها بســـیارند
پشت هر پنــجـره ای
و اگر پنــجـره ای باز نـشــد
جای تـردیدی نیســت
که ز باغ دل او هــم امــروز
جای گلهای محبت خالیست
دل او شادان نیســـت
و اگـر باز کــند پنــجـره را
شایـد از لطــف نسیـم
روح او تازه شـــود
با نگاهی به مســیر پرواز
با یکـی رنگ تبســم بر لــب
بر همان آبــی دهــر
آسمــانــی که بر او هرچـه گذشت
عاقبــت رنــگ دلــش آبــی بود
و پر از خــاطـره های پــرواز
و پــر از خــاطــره های پرواز
فرزانه شیدا/ 1382
گیتی همواره در حال زایش است و پویشی آرام در همه گونه های آن در حال
پیدایش است .
* باغ زندگی*
______________
به تماشای بهاری خوشرنگ
سفری سوی مکانی دیگر
با همه ذوق و شتاب در پی تازه بهاری دیگر
و رسیدن به خزان دیدن برگ به خون آلوده
رنگ زرد مردن
باغ پائیز زده افسرده
با سکوتی غمگین به نمایندگی یک فریاد
همه جا خاموشی
بهر عصیان و قیام و بیداد
آسمان ابری و تار بهر بارش حاضر
بغض از خواری باغ یاد گل در خاطر
ملتهب از اندوه سینه را فرمان داد
تو ببــار ای باران
ومن اینجا تنها زیر باران غمگین
پس چه شد آن گل سرخ ، آن بهار رنگین
به تماشای بهار آمد ه ام لیک او اینجا نیست
این خزان است خزان این خزانی خالیست
گوید اما از مرگ از همه بیرنگی
دل او بیرحم است جنس قلبش سنگی
ناگه از پشت سرم تک صدائی برخاست
گقت: دیر آمده ای از خزان هم پیداست
گل به حرف آمده بود گل پژمرده زار
اشک بر چهره زرد پیکرش خسته و زار
گفت : آن تازه بهار رفته از باغ جهان
زندگی یک رو نیست با بهار است خزان
گل شود مست غرور تا که رنگی دارد
او نداند افسوس وقت تنگی دارد
غنچه ای چون کودک بی خبر از دنیاست
آنچه او می بیند باغ نه ، یک رویاست
زندگانی هم نیز نیست کمتر ز بهار
هستی انسان هم نیست کمتر ز قمار
لحظه ای در اوجی لحظه ای در خواری
لحظه ای در خنده لحظه ای در زاری
باغ را ساده مبین در درونش هستی ست
آنچه اینجا پیداست غفلتی از مستی ست
از غرور منو تو مستی و نخوت ما
ما که غافل بودیم از خزان فردا
دیر برخاستنت شکلی از غفلت بود
آمدی آندم که باغ در ذلت بود
آدمی اینگونه ست دیر بر پا خیزد
میرود آندم که برگها میریزد
در قبال خود هم از بهاران غافل
او ندارد چون گل غیر مردن حاصل
خود همی میدانی* آدمی* آه و دم است
آه چون بیرون داد بینی از دنیار ست
باغ را الگو ساز هستی خود دریاب
آخر انسان تاکی غرق مستی در خواب
باغ خود را بنگر، گلشن دنیا را
تا که امروزت هست کو دگر تا فردا
تو کنون بر پا خیز رسم بودن آموز
توشهِ ی فردایت کار تو در امروز
فرزانه شیدا / 1362
بیائیم یاد بگیریم در هرلحظه ی زندگی " زندگی " کنیم
و به خاطر بسپاریم
که زیبائی زندگی در زیبا دیدن است
وفراموش نکنیم که:
مرگ روزی خود خواهد آمد پس تا زنده ایم , زندگی را زندگی کنیم
* فرگرد گیتی * را دراینجا به اتمام میبرم به امید
روزگاری خوش برای تمامی بشریت در سراسر دنیا
پایان این بخش
** به قلم : فرزانه شیدا**
پنجشنبه 5 شهريور 1388
ماخذ : http://b4armannameh.blogspot.com/2009/08/blog-post_27.html
Page
1
posts 1–5 of 5
This Topic Is Locked To Guest Posts
It's been a while since this topic was active, if you'd like to get it going again, please post as a registered member
